Ալիևին «իշխանություն» են մատակարարում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Ռուսաստանի հովանու ներքո, եռակողմ պայմանավորվածությամբ, ձեռք բերված հրադադարը խախտում է ոչ թե Ադրբեջանը, այլ Թուրքիան: Եվ ոչ թե այն պատճառով, որ Ադրբեջանը պարկեշտ է, իսկ Թուրքիան՝ ոչ: Հրադադարը խախտում է Թուրքիան, որովհետև Ադրբեջան չկա, այդպիսի պետություն դե ֆակտո գոյություն չունի: Այն վերածվել է Կովկասը պատերազմի մեջ ներքաշելու և ահաբեկչական որջի վերածվելու պլացդարմի, ինչը Ալիևի իշխանության գինն է: Ըստ էության՝ Թուրքիան բավականին հստակ հայտարարել է իր նպատակները՝ կամ ԵԱՀԿ Մինսկի խմբի համանախագահության անդամ, կամ սիրիական տարբերակ, այսինքն Ռուսաստանի հետ այլ ձևաչափ: Արձանագրենք, որ Թուրքիայի նպատակները մերժվել են, համենայն դեպս հրապարակային հայտարարությունների տեսքով: Ամբողջ հարցն այն է, որ պետք է մերժել Թուրքիայի ռազմական ներգրավվածությունը, այլապես Անկարան շարունակելու է պատերազմական շանտաժը: Այստեղ է, որ առաջանում է հարցը, թե կա այդ ներգրավվածությունը՝ գործնականում մերժելու ցանկություն եւ կարողություն:
Օրերս, հայտարարելով Հայաստանի հանդեպ դաշնակցային պարտավորությունների կատարման հանդեպ հավատարմության մասին, Վլադիմիր Պուտինն արձանագրել է, որ Ռուսաստանը թույլ չի տա ռազմական գործողությունների մասշտաբային տարածում Հայաստանի սահմանի ուղղությամբ: Իսկ այստեղ Ռուսաստանը և գործնականում բոլոր ներգրավված այլ ուժային կենտրոնները, բացառությամբ Ֆրանսիայի, պահում են պարիտետ: Իրական քաղաքականության ռեժիմում դա գուցե այդքան էլ այդպես չէ, սակայն «Ադրբեջան» պլացդարմի համար նրանք պայքարում են Թուրքիայի հետ՝ մասնավորապես Իրանն ու Ռուսաստանը:
Կարող ենք արձանագրել, որ այս ամենից Անկարան փորձում է օգտվել այդ հանգամանքից: Դրանից օգտվում է նաև Իսրայելը, որից Ալիևը գնում է իշխանություն՝ սպառազինության տեսքով: Այդ սխեմայի միակ գործուն հակազդեցությունն առայժմ հայկական զինուժն ու հայությունն է, արդեն երկու շաբաթ: Մեխանիզմը ամբողջությամբ կանգ կառնի այն պարագայում, երբ Ալիևը զրկվի իշխանության մատակարարումից: Հրադադարի հանձնառությունը հրապարակավ ստանձնած Ռուսաստանը կհաջողի, եթե կարողանա լուծել այդ խնդիրը:
Անդրանիկ Կիրակոսյան
