Արմեն Սարգսյանն «իջել է ջրի հատակը, մինչև կանցնի Լիդիանի վտանգը»
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Սևակ Հակոբյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրում է.
Թերևս սխալված չեմ լինի, եթե արձանագրեմ, որ վերջին օրերին, ողջ համացանցը լծված է Ամուլսարի, ավելի կոնկրետ «Լիդիան» ընկերության՝ Հայաստանում, հանքաարդյունաբերության ոլորտում իրականացվելիք գործունեության ռիսկերի քննարկմանը: Արդյունքում բոլոր վարկածների, ռիսկերի ու առավելությունների մասին խոսվեց, սակայն մեկ շատ կարևոր, ես կասեյի անգամ բեկումնային հանգամանք կարծես թե այսպես ասած անցկացրել ենք «мимо ушей», անգամ այն դեպքում, երբ այդ կարևորագույն փաստարկի մասին բարձրաձայնել է տնտեսագետ Հովհաննես Ավետիսյանը ( https://www.facebook.com/
Հիմա ըստ էության. Տեսեք փաստորեն, նախագահ Արմեն Սարգսյանի Լիդիանի տնօրեն լինելու հանգամանքը խնամքով փորձ է արվել թաքցնել, քանզի լրատվականներից կամ այս թեման ակտիվորեն քննարկողներից և ոչ մեկ դրա մասին չի խոսել և անզեն աչքով էլ նկատելի է, որ նախագահ Սարգսյանը ձեռքերը կարծես թե լվացել է այս թեմայից: Տարօրինակ է չէ, երբ երկրի կարևորագույն պաշտոններից մեկը զբաղեցնող անձը, չի խառնվում երկրում ամենաքննարկվող, ամենախնդրահարույց թեմային, թե ինչու՞, կարծում եմ արդեն իսկ պարզ է: Եվ հետո, պարոն նախագահը, իր հավաստմամբ, իբր թե «հաշտարարի» կամ «միջնորդի» դեր է ունեցել ընկերության և կառավարության միջև, քանզի դատական պրոցեսների վտանգ կար այն ժամանակ և այլն և այլն: Բա հիմա էլ կա, Լիդիանը սպառնում է միջազգային արբիտրաժի դիմել, ինչի՞ հիմա չեք միջամտում, թե չեք կարողանա ու չեք կարողացել: Սրանք հարցեր են, որոնք կրկնում եմ ամենաառաջնային քննարկման առիթ պետք է դառնային, սակայն չգիտես ինչ «հրաշքով» մնում են ստվերում: Հուսամ այս գրառումից հետո լրատվականները հավուր պատշաճի կուսումնասիրեն այդ փաստաթուղթը, վստահ եմ դրանից հետո քննարկումների հիմնական դերակատարների շարքերը կհամալրվի շատ կարևոր դեմքերով:
Հիմա ըստ էության. Տեսեք փաստորեն, նախագահ Արմեն Սարգսյանի Լիդիանի տնօրեն լինելու հանգամանքը խնամքով փորձ է արվել թաքցնել, քանզի լրատվականներից կամ այս թեման ակտիվորեն քննարկողներից և ոչ մեկ դրա մասին չի խոսել և անզեն աչքով էլ նկատելի է, որ նախագահ Սարգսյանը ձեռքերը կարծես թե լվացել է այս թեմայից: Տարօրինակ է չէ, երբ երկրի կարևորագույն պաշտոններից մեկը զբաղեցնող անձը, չի խառնվում երկրում ամենաքննարկվող, ամենախնդրահարույց թեմային, թե ինչու՞, կարծում եմ արդեն իսկ պարզ է: Եվ հետո, պարոն նախագահը, իր հավաստմամբ, իբր թե «հաշտարարի» կամ «միջնորդի» դեր է ունեցել ընկերության և կառավարության միջև, քանզի դատական պրոցեսների վտանգ կար այն ժամանակ և այլն և այլն: Բա հիմա էլ կա, Լիդիանը սպառնում է միջազգային արբիտրաժի դիմել, ինչի՞ հիմա չեք միջամտում, թե չեք կարողանա ու չեք կարողացել: Սրանք հարցեր են, որոնք կրկնում եմ ամենաառաջնային քննարկման առիթ պետք է դառնային, սակայն չգիտես ինչ «հրաշքով» մնում են ստվերում: Հուսամ այս գրառումից հետո լրատվականները հավուր պատշաճի կուսումնասիրեն այդ փաստաթուղթը, վստահ եմ դրանից հետո քննարկումների հիմնական դերակատարների շարքերը կհամալրվի շատ կարևոր դեմքերով:
