Վենետիկի հանձնաժողովը տվեց իր «դաբրոն». գնդակը իշխանությունների դաշտում է

Այս օրերին հայաստանյան լրատվական դաշտը լցված է տարատեսակ բացահայտումների մասին տեսանյութերով ու լրատվությամբ: Այս գործընթացները բնականաբար դրականորեն են ընդունվում հասարակության կողմից, սա նույնպես նորմալ է, քանի որ մենք ականատես ենք լինում տարիների թալանի և կողոպուտի բացահայտումների փաստերին: Սակայն նոր իշխանության գործունեության ոչ պակաս գլոբալ խնդիրներից մեկը Ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունն ու ԱԺ արտահերթ ընտրությունների անցկացումն է:

Ինչպես գիտենք, ներկայումս կա համապատասխան հանձնախումբ, որը զբաղված է այդ փոփոխությունների նախապատրաստմամբ: Միևնույն ժամանակ, ինչպես կարելի է եզրակացնել մամուլի մի շարք հրապարակումներից, Վենետիկի հանձնաժողովը նույնպես ակտիվորեն ներգրավվում է այս գործընթացներում: Ի դեպ, այս առումով հարկ է նշել, որ հայկական պարբերականներից մեկին տված հարցազրույցում հանձնաժողովի ղեկավար Ջիանի Բուքիքիոն նշեց, թե Վենետիկի հանձնաժողովը ժամանակային առումով որևէ սահմանափակում կամ սահմանաչափի խնդիր չի տեսնում:

Այս հանգամանքներին զուգահեռ՝ հետաքրքիր է դառնում հայաստանյան քաղաքական շրջանակների դիրքորոշումը ընտրությունների անցկացման ժամկետի վերաբերյալ: Ընդհանուր առմամբ կարելի է փաստել, որ հստակ պատկերացում այս խնդրի շուրջ չկա: Մի կողմից՝ սա բնական է, քանի որ Ընտրական օրենսգրքի փոփոխությունը ներկայումս առաջնային է, սակայն մյուս կողմից հայաստանյան քաղաքական իրականության մեջ հաստատված վիճակը գրեթե տրամաբանական չէ, ուստի այն ռացիոնալ դաշտ բերելու համար արտահերթ խորհրդարանական ընտրությունները հրատապություն են: Սա թերևս գիտակցում է նաև իշխանությունը, որը փաստացի լուրջ խնդիր ունի Խորհրդարանում, բացի այս, չնայած ներկա իշխանությունը, իսկ ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ Նիկոլ Փաշինյանը, ունի հասարակության ճնշող մեծամասնության անվերապահ վստահությունը, այնուամենայնիվ, այդ վստահությունը դեռևս արտահայտված չէ Ազգային ժողովում:

Մյուս կողմից, օրերս արտահերթ ընտրությունների կապակցությամբ առաջին փոխվարչապետը հայտարարեց, որ հարկավոր են հավասար պայմաններ և բոլոր կուսակցությունները պետք է հնարավորություն ունենան նախապատրաստվելու համար: Առաջին հայացքից սա նորմալ է, սակայն մյուս կողմից բաց է մնում այն հարցը, թե ինչ ժամանակային ընդգրկում կարող է ունենալ այս կամ այն կուսակցության նախապատրաստական աշխատանքը: Արդյոք դա մեկ տարի՞ է, ինչի մասին քանիցս խոսել են նոր իշխանությունները, թե՞ մեկ տարուց պակաս կամ էլ, ընդհանրապես, ասենք 4 տարի՝ երբ արդեն ընտրությունները կլինեն ոչ թե արտահերթ, այլ հերթականը: Այս դեպքում արդեն կարելի կլինի չշտապել, հանգիստ պաշտոնավարել, երկիր կառավարել, հեղափոխության մասին էլ կամաց–կամաց մոռանալ: Իհարկե, հուսով ենք, որ ներկա իշխանությունը նման մոտեցում չունի այս հարցին:

Վերջապես, ևս մեկ նկատառում, եթե նախապատրաստվել նշանակում է մի քանի ամիս կամ առավելագույնը մեկ տարի, ապա կարող ենք արձանագրել, որ հենց այստեղ է հայաստանյան քաղաքական դաշտի ամբողջ ողբերգությունը, քանի որ մեր քաղաքական ուժերը սովորել են ընտրություններին նախապատրաստվել մի քանի ամսում՝ ճոռոմ տեքստեր մշակել, բարձրագոչ հայտարարություններ անել, իսկ ընտրությունների ավարտից հետո՝ մտնել արջաքուն մինչև հաջորդ ընտրական սեզոն: Գուցե նման կուսակցությունները պարզապես պետք չե՞ն մեր երկրին կամ Ազգային ժողովին և եթե սրան գումարենք նաև բազմաչարչար Վենետիկի հանձնաժողովի մոտեցումները, ապա տրամաբանական կլինի հնարավորինս շուտ անցկացնել արտահերթ ընտրություններ, որոնք էլ կարտահայտեն հայաստանյան հասարակության կամքը:

Աղասի Մարգարյան