Երևանյան գիշերային ակումբի պարուհիները տղամարդու համար իրար գլուխ են ջարդել

Վերաքննիչ քրեական դատարանը Ռ. Բարսեղյան, Գ. Ավետիսյան, Ա. Պետրոսյան կազմով ուժի մեջ թողեց Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի դատավոր Նելլի Բաղդասարյանի կայացրած արդարացման դատավճիռը՝ Շուշան Դ.-ի գործով:

Մոտ մեկուկես տարի կալանքի տակ գտնվող Շուշանը, արդարացվելով առաջադրված մեղադրանքում, անհապաղ ազատ էր արձակվել Շենգավիթի դատարանի դահլիճում:

Ըստ մեղադրանքի՝ 2014 թվականի մայիսի 8-ին, գիշերվա ժամը 4-ին Երևանի Բագրատունյաց 2 հասցեում գտնվող «Նաիրի» մարզադաշտի մոտ 23-ամյա Շուշանը վիճաբանել է իր ընկերուհի և գործընկերուհի Աննա Տ.-ի հետ:

Շուշանը, առաջադրված մեղադրանքի համաձայն, ձեռքերով ու ոտքերով հարվածներ է հասցրել Աննայի գլխի շրջանին ու մարմնի տարբեր մասերին:

Աննայի առողջությանը, ըստ դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացության, պատճառվել է ծանր վնաս՝ գանգուղեղային տրավմա, գլխուղեղի միջին աստիճանի սալջարդ, սուբդուրալ հեմատոմա՝ աջ քունքային շրջանում, ձախից պտկաձև ելունի կոտրվածք՝ անցումով գանգի հիմ՝ միջին գանգափոս, սուբարախնոիդալ արյունազեղում՝ ուղեկցված օստեոհեմոլիկվորեայով, 7-րդ զույգ դիմային նյարդի ախտահարում: Շուշանին մեղադրանք էր առաջադրվել դիտավորությամբ տուժողի առողջությանը ծանր վնաս հասցնելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով:

Դեպքը կատարվել է Բագրատունյաց պողոտայում՝ Երևանյան լճի մատույցներում:

Շուշան Դ.-ն իրեն առաջադրված մեղադրանքը չի ընդունել:

Սկզբում նրա վարկածը եղել է այն, որ տուժողը գլխի շրջանում ծանր վնասվածքները ստացել է իր հրելուց հետո վայր ընկնելու, գլուխը «բորդյուրին» խփելու հետևանքով:

Սակայն դատաբժշկական լրացուցիչ փորձաքննության եզրակացության ստացումից հետո, ըստ որի՝ տուժողը վնասվածքները չէր կարող ստանալ կքանստած դիրքից ընկնելու հետևանքով, Շուշանը մեղսագրված արարքում իրեն մեղավոր չի ճանաչել:

Ամբաստանյալ Շուշանն ու տուժող Աննա Տ.-ն որպես պարուհի աշխատել են Նուբարաշենի խճուղու վրա գտնվող «Լունա» գիշերային ակումբում՝ դեպքից մեկ-երկու ամիս առաջ:

Տուժող Աննան դատարանում ասել է, թե Շուշանը չէր կարող իրեն պատճառել այն վնասվածքները, որոնք ինքը ստացել է:

Շուշանն ընկեր է ունեցել՝ Արագածոտնի մարզի բնակիչ Ն.-ն:

Տուժող Աննայի բնութագրմամբ՝ Ն.-ն շատ կոպիտ է վարվել ինչպես Շուշանի, այնպես էլ իր հետ: Բռնություն է գործադրել Շուշանի նկատմամբ, սպառնալիքներ է տվել:

Ն.-ն ամուսնացած էր, փոքրիկ աղջիկ ուներ:

Դեպքի օրը Ն.-ն Շուշանին ու տուժողին հրավիրել է իրենց գյուղից ոչ հեռու հացատուն՝ զվարճանալու:

Խնջույքից հետո՝ գիշերվա ժամը երկուսի-երեքի սահմաններում, Ն.-ն համագյուղացու մեքենայով աղջիկներին բերել է Երևան:

Մեքենայի մեջ աղջիկները վիճել են միմյանց հետ, քաշքշել են իրար ու հայհոյել… Նրանք միմյանց քաշքշել, իրար հետ կռվել են նաև Բագրատունյաց պողոտայում մեքենայից իջնելուց հետո…

Տուժողը դատարանում ասել է, թե հարվածի պահը չի հիշում: Ուշքի է եկել Էրեբունու հիվանդանոցում, գլխի վնասվածքով:

Հիվանդանոց են գնացել Ն.-ն ու նրա մայրը, ովքեր պատրաստակամություն են հայտնել հատուցելու տուժողի հիվանդանոցային ծախսերը:

Դեպքի վայրից Ն.-ն, նրա ընկերը և տաքսու վարորդը հեռացել էին: Շուշանն է դեպքի վայր ժամանած շտապօգնության անձնակազմի հետ Աննային տեղափոխել հիվանդանոց…

Տուժողն ասել է՝ քիչ թե շատ իմանալով, որ Ն.-ն ագրեսիվ է եղել, ձեռք է բարձրացրել Շուշանի վրա, սպառնալիքներ է տվել նախկինում, ինքը ենթադրել է, որ իրեն հարվածողը կարող էր իրենց հետ նույն մեքենայում գտնվող Ն.-ն լինել:

Գործով վկայի կարգավիճակ ունեցող Ն.-ն դատարան չի ներկայացել, նա դեպքից տասն ամիս անց հատել է Հայաստանի պետական սահմանը, մեկնել է Հայաստանից, վերադարձի մասին տվյալներ չկան:

Մեղադրող դատախազ Ա. Մարգարյանը միջնորդել էր Շուշան Դ.-ին մեղավոր ճանաչել տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս հասցնելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով, և դատապարտել 3 տարի ազատազրկման:

Պաշտպանական կողմը՝ ամբաստանյալի շահերի պաշտպան, հանրային պաշտպանի գրասենյակի փաստաբան Հ. Իսրայելյանը և ինքը՝ ամբաստանյալը պնդում էին, որ ամբաստանյալը տուժողին ընդհանրապես չի հարվածել: Նրան կարող էր կոպտել ու հարվածել դեպքի պահին ներկա, իսկ գործի քննության ժամանակ արդեն Հայաստանից բացակա Ն.-ն:

Պաշտպանը միջնորդել էր Շուշանի նկատմամբ կայացնել արդարացման դատավճիռ:

Շուշանը դատարանում ասել է, թե իրեն մեղավոր է ճանաչում «մասնակիորեն», բայց այդ «մասնակիորենը» վերաբերում էր նրան, որ ինքն էր եղել տուժողին խնջույքի տանողը, եթե տուժողն իր հետ խնջույքի չգար, նրա հետ նման բան չէր պատահի…

Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանը, հաստատված չգնահատելով առաջադրված մեղադրանքը, արդարացրել է տևական ժամանակ կալանքի տակ գտնվող Շուշան Դ.-ին՝ հանցակազմի բացակայության հիմնավորմամբ:

Արդարացման դատավճռի դեմ վերաքննիչ բողոք էր բերել գործով մեղադրող դատախազ Ա. Մարգարյանը:

Վերաքննիչ քրեական դատարանում մի քանի նիստեր հետաձգվել էին՝ արդարացված ամբաստանյալի չներկայանալու պատճառով: Բանն այն է, որ ամբաստանյալը հայրական տանը՝ Շիրակի մարզում չի բնակվում, իսկ թե Երևանում կամ Հայաստանի մեկ այլ բնակավայրում ինչ հասցեում է բնակվում, ի հայտ չբերվեց անգամ դատարանի կայացրած բերման որոշումների պարագայում:

Վերաքննիչ քրեական դատարանում Շուշանի շահերի պաշտպանության համար հանրային պաշտպանի գրասենյակից ուրիշ պաշտպան էր ներկայացել, սակայն դատարանը նրան այդպես էլ չներգրավեց, քանի որ ամբաստանյալն այդպես էլ չներկայացավ դատարան, որպեսզի տա իր համաձայնությունը կամ անհամաձայնությունը տվյալ պաշտպանի ներգրավման համար:

Քանի որ վերաքննիչ դատարանը այս գործով բողոքի քննությունը կատարելու էր վճռաբեկության կարգով, ի վերջո որոշեց բողոքը քննել ամբաստանյալի բացակայությամբ:

Եվ այսպես՝ արդարացման դատավճռի դեմ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը քննվեց առանց ամբաստանյալի ու նրա շահերի պաշտպանի՝ առանց պաշտպանական կողմի ներկայության: Մեղադրողը հիմնավորեց իր բերած բողոքը, նրան ունկնդրեցին միայն երեք դատավորները:

Մեղադրող Ա. Մարգարյանը արդարացման դատավճռի կայացումն այս գործով համարեց դատական սխալի արդյունք:

Դատախազի ելույթը ընդհանուր իրավասության դատարանի հասցեին զգացմունքային երանգներ ուներ: Նա նշեց, թե առաջին ատյանի դատարանը արդարացման դատական ակտում «աբստրակտ» վերլուծություններ է կատարել ու հանգել է «սխալ, անհիմն» եզրահանգման:

Ըստ մեղադրողի՝ դատարանն անգամ ստանձնել է դատաբժշկական փորձագետի «սուբյեկտի» դեր ու ենթադրություններ է արել տուժողի ստացած վնասվածքների, դրանց ստացման մեխանիզմների վերաբերյալ: Նաև՝ դատարանն առաջնորդվել է «հավանականության տեսությամբ» ու եզրահանգել է, որ փոքրամարմին ամբաստանյալը չէր կարող տուժողին պատճառել ծանր գանգուղեղային այն վնասվածքները, որոնք արձանագրվել են փորձաքննությամբ: Մինչդեռ, ըստ մեղադրողի, անձի փոքրամարմին լինելը չի վկայում, որ նա թույլ ֆիզիկական ուժի տեր է, իսկ դատարանը ամբաստանյալի ուժը չի ստուգել…

Մեղադրողը մանրամասն կանգ առավ դատական ակտում արձանագրված նախաքննական բացթողումների, մեղադրանքը չհիմնավորված լինելու, այս կամ այն ցուցմունքը արժանահավատ կամ ոչ արժանահավատ լինելու՝ դատարանի եզրահանգումների վրա: Ըստ մեղադրողի՝ դատարանը անհիմն կերպով «արժեզրկել է» վկա Ն.-ի նախաքննական ցուցմունքները, կատարել է «կամայական մեկնաբանություններ»:

Մեղադրողի կարծիքով՝ ամբաստանյալ Շուշան Դ.-ն ամեն բան ժխտել է պատասխանատվությունից ու պատժից ազատվելու նկատառումով: Մեղադրողը միջնորդեց՝ բեկանել արդարացման դատավճիռը, կայացնել մեղադրական դատավճիռ, Շուշան Դ.-ին մեղավոր ճանաչել տուժողի առողջությանը դիտավորությամբ ծանր վնաս հասցնելու համար՝ ՀՀ քրեական օրենսգրքի 112 հոդվածի 1-ին մասով, ու դատապարտել օրենքով նախատեսված համաչափ պատժի:

Վերաքննիչ քրեական դատարանը մեղադրողին առաջադրեց հարցեր, որոնք ավելի շատ դիտողությունների էին նման:

Ըստ վերաքննիչի դատավորների՝ մեղադրողի ելույթը պարունակում էր առաջին ատյանի դատարանի վերաբերյալ կտրուկ, օրենքից չբխող գնահատականներ, ինչպես՝ «դատարանը ջանք չխնայելով արժեզրկել է վկա Ն.-ի ցուցմունքները», «դատարանն իրեն վերագրել է դատաբժշկական փորձագետի սուբյեկտի դեր», «դատարանը սխալ է ընկալել…» և այլն: Դատավոր Ա. Պետրոսյանը նկատեց, որ մեղադրողը ամբողջ ելույթի ընթացքում անհարգալից տոնով է արտահայտվել առաջին ատյանի դատարանի վերաբերյալ. «Էդ ի՞նչ ձև է… Վեկալեք դատավարական օրենսգիրքը, տեսեք՝ էդպիսի արտահայտություններ կա՞ն… ո՞վ է ձեզ էդ իրավունքը տվել… Ձևակերպումները աղ չեն, որ գցում եք ձեր խոսքի մեջ, էդպիսի էպիտետներով, վերամբարձ տոնով խոսելը ո՞րն ա»:

Դատավոր Գ. Ավետիսյանն էլ նկատեց, որ այս պարզ գործով բավական երկար նախաքննություն է կատարվել. «Ի՞նչ կար ստեղ, որ էսքան պահել եք, ապացույցները թուլացել են… Օպերատիվ քննության դեպքում էս խնդիրները կարող էին չառաջանալ…»:

Մեղադրողը դիտողություններին պատասխանեց, որ ինքն անհարգալից չի արտահայտվել առաջին ատյանի դատարանի վերաբերյալ, այլ հիմնավորել է արդարացման դատավճռի անհիմն լինելը:

Վերաքննիչ քրեական դատարանը հեռացավ խորհրդակցական սենյակ:

Արդյունքում՝ մեղադրողի վերաքննիչ բողոքը մերժվեց, Շենգավիթ վարչական շրջանի ընդհանուր իրավասության դատարանի արդարացման դատավճիռը թողնվեց ուժի մեջ՝ անփոփոխ: Հետաքրքիրն այն է, որ այս ամենը կատարվեց պաշտպանական կողմի, անգամ՝ ամբաստանյալի բացակայությամբ…

Դատական համակարգը կամաց-կամաց ի ցույց է հանում մեղադրանքի կողմից անկախանալու իր հնարավորությունը, ինչին բավական ցավոտ է արձագանքում մեղադրանքի կողմը:

Դատախազը նշեց, որ այս գործով վճռաբեկ բողոք է ներկայացնելու:

Աղբյուրը` 1in.am