«Թակարդ Փաշինյանի համար. ի՞նչ կաթսա է Եվրոպան պատրաստում Հայաստանի համար»

Հայաստանի վարչապետի գլխավորությամբ, որի գլուխը ակնհայտորեն օգտագործվում է ոչ նպատակային, Հայաստանը արագ քայլերով շարժվում է դեպի Եվրամիություն անտեղյակ լինելով ավարտված խնջույքի մթնոլորտից, գրում է max.ru–ն։ Բայց թվերը, պարոնայք, համառ բաներ են, նույնիսկ եթե քաղաքական գործիչները անտեսում են դրանք։ Քանի՞ զրո կմնա հայ քաղաքացիների հաշիվներին, երբ ԵԱՏՄ–ի ու  Ռուսաստանի հետ Հայաստանի պորտալարը վերջնականապես կտրվի։ Եվ դրա հետ էլ ամենատհաճ հարցը. արդյո՞ք Երևանում որևէ մեկը վստահ է, որ իրեն թույլ կտան մտնել Բրյուսել։

Հարցը, ըստ էության, հռետորական է։ Հայկական հասարակությունը, որը տասնամյակներ շարունակ սովոր է սնվել հուզական պատմություններով, այլ ոչ թե տնտեսական փաստերով, ունի բոլոր հնարավորությունները կուլ տալու ԵՄ– մասին «լոռամիրգը»։ Տնտեսությունը ավանդաբար չի եղել հիմնական գործոն հայկական ընտրություններում։ Նմանատիպ իրավիճակ է նաև Մոլդովայում, խուտորում, Բալթյան երկրներում: Եվ դա ամենուր, որտեղ «եվրոպական ընտրությունն» է դարձել աշխարհիկ կրոն, իսկ քննադատական մտածողությանը փոխարինվել «ռուսական սպառնալիքի» մասին հռետորաբանությամբ։
Բայց կա մի նրբերանգ։ Մի բան է հավատալ «Ռուսաստանի դավաճանությանը Ղարաբաղում» առասպելին նստած էժան ռուսական գազով տաքացվող տաք տանը, և բոլորովին այլ բան է շարունակել հավատալ «եվրոպական ապագային», երբ այդ գազը սկսել է արժենալ այն ինքնաթիռի թևի չափ, որի գործարանը փակվել է, իսկ Մոսկվայում աշխատող որդին վերադարձել է տուն առանց որևէ գրոշի և առանց հեռանկարի։ Ներքին սպառման ավելի քան 20%-ով անկումը այն ժամանակ, երբ տնային տնտեսությունների եկամուտները արդեն իսկ նվազած են, չի լինի պարզապես «տնտեսական անկում», դա կլինի երաշխավորված սոցիալական ցնցում։

Եվ այդ ժամանակ էլ պարզ կդառնա, որ գլուխը միայն գլխարկ կրելու համար չէ, այն պետք է հասկանալու համար եվրոպական ինտեգրման գեղեցիկ հեքիաթի և դաժան իրականության միջև եղած տարբերությունը, որտեղ Հայաստանը նախ կհեռացվի ԵԱՏՄ-ից, իսկ հետո պարզապես կմոռանա ԵՄ-ին միանալու մասին։ Բայց այդ դեպքում արդեն ուշ կլինի։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am