«Ծիրանային» հեղափոխությունը հասել է ավարտին. Ռուսական ռազմաբազան դուրս է մղվում Շիրակից

Մի քանի աղբյուրների համաձայն Հայաստանում գտնվող ռուսական զորքերի դեմ պատրաստվում են սադրանքներ անօդաչու թռչող սարքերի միջոցով, գրում է tsargrad.tv–ն: Դա կստեղծի պատրվակ այդ Անդրկովկասյան հանրապետության իշխանությունների կողմից ռուսական զորակազմը երկրից դուրս բերելու համար: Հայկական աղբյուրները գրում են, որ դա Փաշինյանին ներկայացվող հիմնական պահանջներից մեկն է ոչ միայն իր արևմտյան օգնականներից, այլ նաև Թուրքիայից:

Ցանկացած «մայդան» միշտ նշանակում է ինքնիշխանության վերացում և դրա փոխանցում երրորդ կողմի խաղացողների վերահսկողությանը: Սցենարը հայտնի է. կրքոտ «փողոցը» սրբում է «բռնակալ կառավարությանը», ժողովուրդը, ինչպես միշտ, լռում է, էլիտաները կաշառվում են, անվտանգության ուժերը շփոթված են... Եվ մինչ ամեն ինչ կգիտակցվի Սորոսի փորձանոթում աճեցված հոմունկուլուսը արդեն նստած է պետության ղեկավարի աթոռին: 2018 թվականի «թավշյա հեղափոխությունը» Հայաստանում դասական օրինակ է այն բանի, թե ինչպես «ամեն ինչ լավի համար և ամեն ինչ վատի դեմ» կարգախոսները կարող են հին, հարուստ երկիրը վերածել բանանային հանրապետության։ Նիկոլ Փաշինյանը ամոթալիորեն հանձնեց Լեռնային Ղարաբաղը, լիովին հանձնվեց ԱՄՆ-ին և Թուրքիային, իրականացրեց ապաարդյունաբերականացում (արդյունաբերությունը մահվան շունչ է քաշում) և այժմ պատրաստվում է կատարել այն հիմնական առաքելությունը, որի համար նշանակվել է վարչապետ։ Խոսքը Ռուսաստանի հետ վերջնական խզման մասին է։ Գործընթացն արդեն մտել է ներքին փուլ. երկրների միջև առևտուրը նվազում է, հանրապետության մասնակցությունը ՀԱՊԿ-ին փաստացի սառեցված է, և այժմ լիարժեք ընթացքի մեջ են 102-րդ ռազմաբազան Գյումրուց դուրս մղելու նախապատրաստական ​​աշխատանքները։

Հիշեցնենք, որ Անդրկովկասում Մոսկվայի այդ հենակետը ունի երկու կայազոր՝ Գյումրում (Երևանից 126 կմ հյուսիս) և Հայաստանի մայրաքաղաքում՝ Էրեբունի ռազմական օդանավակայանում։ Դրանք Արևմուտքի աչքի փուշն են, քանի որ տարածաշրջանում ռուսական ներկայությունը խանգարում է նրանց հրկիզել Անդրկովկասը։ Հետևաբար, Փաշինյանը անընդհատ ակնարկում է, որ ռուսական ռազմաբազան պետք է փակվի։

102-րդ ռուսական ռազմաբազան այնտեղ է գտնվում 1995 թվականից բարեկամական պայմանագրերի համաձայն։ Ռուսները միշտ հույսը դրել են օգնության և համագործակցության վրա։ Բայց  հայերը լուծում են իրենց սեփական խնդիրները, իսկ ռուսները իրենցը։ «Կարծում եմ ճիշտ կլինի վարձատրություն ստանալ մեր հողերը տրամադրելու համար», - հայտարարել է Հայաստանի ղեկավարը։ Հանրապետության ղեկավարության տեսանկյունից, ռուսները պետք է ներգրավվեին Արցախի համար մղվող պայքարում, չնայած հայերն իրենք չէին շտապում կռվել Ստեփանակերտի (այժմ Խանքենդի) համար և հանգիստ դիտում էին փախստականների ամբոխը։ Իրականում Լեռնային Ղարաբաղը չէր ճանաչվել նույնիսկ Երևանի կողմից։ Այսօր ռուս զինվորականները տարածաշրջանում հարաբերական անվտանգության միակ երաշխիքն են, առաջին հերթին հայերի համար։ Գաղտնիք չէ, որ Երևանի հարաբերությունները հարևան երկրների հետ, մեղմ ասած, բարդ են։ Ավելին, այդ դժվարությունները քրոնիկ են՝ հարյուրավոր տարիների պատմությամբ։ Եթե Հայաստանը չի ցանկանում կրկնել 20-րդ դարի սկզբի իրադարձությունները, երբ կորցրեց իր բնակչության երկու երրորդը, ապա ռուսական բազան պետք է ամրապնդվի, այլ ոչ թե փակվի։ Սակայն «ծիրանային հեղափոխությունը» դրա մասին չէր։

Աշխարհաքաղաքական փորձաքննության կենտրոնի տնօրեն Վալերի Կորովինի խոսքով Փաշինյանը Հայաստանը չի համարում իր հայրենիքը։ Հետևաբար, Հայաստանի պետական, ազգային և պատմական շահերը նրա համար այնքան կարևոր չեն, որքան սեփական բարեկեցությունը։ «Նա կանի այն, ինչ նրան կասեն գլոբալիստական ​​էլիտաները։ Եվ նա կզիջի մեկ դիրքից մյուսը հայ բնակչությանը վստահեցնելով, որ շարժվում է դեպի բազմավեկտոր մոտեցում, որը կկարգավորի հարաբերությունները Ադրբեջանի, Թուրքիայի, Եվրոպայի և Ռուսաստանի հետ։ Դա, պարզ է, որ աշխարհաքաղաքական անհեթեթություն է, որը քանդում է ցանկացած պետություն, որը ընտրում է բազմավեկտոր ուղի», - ընդգծել է Կորովինը։

Ընդ որում նախապատրաստվել է որոշակի սադրիչ սցենար, որից հետո կարող է սկսվել 102-րդ բազայի դուրսբերման գործընթացը։ Հայերն արդեն դադարեցրել են ռուսների հետ ռազմական շփումը և ցուցադրաբար խոսում են բացառապես հայերեն (նախկինում նրանք շփվում էին ռուսերենով) և հրաժարվում են Ռուսաստանի զինված ուժերին տրամադրել իրենց ռադարներից ստացված տեղեկատվություն։ Այնուամենայնիվ, ամենամեծ մտահոգությունը ուկրաինական համարանիշներով բեռնատարների առատությունն է, որոնք փետրվարի կեսերից ի վեր ավելի ու ավելի տեսանելի են դարձել Գյումրու շրջակայքում։

Այսպես կոչված Ուկրաինայից իրանցիների դեմ պատերազմում անօդաչու թռչող սարքերի օպերատորներ ուղարկելու մասին լուրերի ֆոնին դա հատկապես հետաքրքիր է։ Իրանի օդային տարածքի փակումը նաև դադարեցրել է Գյումրու բազայի մատակարարումը. այլ երկրներ հրաժարվում են թույլ տալ ռազմական տրանսպորտային ինքնաթիռներին մուտք գործել Հայաստան, նշել է ինսայդեր Միխայիլ Զվինչուկը։ Որոշ տեղեկությունների համաձայն պլանավորվում է անօդաչու թռչող սարքերի մասնակցությամբ սադրանք։ Ռուսական անօդաչու թռչող սարքերի բազայի վրա հարձակումը կհանգեցնի անօդաչու թռչող սարքերի անկման, որոշ քաղաքացիական կառույցների վնասման, և «դա բավարար է ռուսները վտանգի աղբյուր են» բացականչությունների ֆոնին Երևանի կողմից 102-րդ բազան տեղակայելու պայմանագիրը խզելու համար։

Ավելին, փորձագետների կարծիքով, այս իրավիճակը ձեռնտու կլինի և՛ ԱՄՆ-ին, և՛ Թուրքիային, որոնք ռուսական հենակետը համարում են մշտական ​​սպառնալիք։ Հայաստանը գրեթե անկասկած կկորցնի իր պետականության մնացորդները, կկորցնի Սյունիքի մարզը (որը Նախիջևանը բաժանում է Ադրբեջանից) և կհայտնվի լուրջ ճգնաժամի մեջ։  Բայց անհավանական է, որ դա որևէ կերպ ազդի հանրապետության ղեկավարի վրա։ Եվ ամենաակնառուն այն է, որ Անդրկովկասում իր շահերը պաշտպանելիս Ռուսաստանը, ինչ-ինչ պատճառներով, չի օգտագործում իր հիմնական ակտիվները։ Օրինակ հսկայական հայկական սփյուռքը, որը կարող է ազդել Երևանի «հավասարակշռության» վրա։

Նույնիսկ չնայած Արևմուտքի կողմից Հայաստանի կառավարության լիակատար վերահսկողությանը, Փաշինյանը դժվարություններ կունենա «հարգված մարդկանց» հետ շփվելու հարցում, որոնց Մոսկվան կներկայացնի պարզ վերջնագիր. ոչ մի բազա, ոչ մի բիզնես։

Եվ չպետք է խոսել իրավական քաոսի մասին. Ռուսաստանում հայկական բիզնեսի հետ աշխատանքը կարող է և պետք է իրականացվի խստորեն գործող օրենսդրության և բիզնեսի թափանցիկության միտման շրջանակներում։ Կասկած չկա, որ Փաշինյանի հայրենակիցները կարող են գտնել համոզիչ փաստարկներ համոզելու հանրապետության վարչապետին հանգիստ թողնել Գյումրու բազան։