Ինչ է մտածել Էրդողանը. Ինչո՞ւ է Թուրքիան օգնում Փաշինյանին վերընտրվել

Նիկոլ Փաշինյանի պատերազմի գագաթնակետը Հայ եկեղեցու հետ համընկել է Թուրքիայի կողմից 1993 թվականից ի վեր առաջին անգամ նախկին խորհրդային հանրապետության հետ սահմանը բացելու ծրագրերի հետ։ Դրա համար կան երկու նպատակներ, նախ ցուցադրելով «Երևանի քաղաքականության հաջողությունը» օգնել ներկայիս ռեժիմին, երկրորդ և կարևոր նպատակը Հայաստանն իր ուղեծրին ինտեգրելն է, գրում է politnavigator.news–ը։

Այս իրավիճակը հաստատում է այն թեզը, որ Բաքուն և Անկարան նախկինում Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների համակարգի ապամոնտաժման արագացման դիմաց երաշխիքներ են խոստացել Փաշինյանին։ Միևնույն ժամանակ, երկրի ներսում ճնշումներ են իրականացվում յուրաքանչյուրի նկատմամբ, ով կարող է դեմ լինել այդ ուղղությանը։ Ամերիկյան Bloomberg գործակալությունը առաջինն էր, որ հաղորդեց Էրդողանի այդ ծրագրերի մասին։ Հրատարակությունը, հղում անելով թուրքական աղբյուրներին, նշել էր, որ դա կարող է տեղի ունենալ առաջիկա վեց ամիսների ընթացքում և արվում է հենց հաջորդ տարվա խորհրդարանական ընտրություններին ընդառաջ. «Ադրբեջանի հետ դիվանագիտական ​​առաջընթացը և Թուրքիայի հետ սահմանի վերաբացումը կարևոր խթան կհաղորդեն Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանին հունիսյան ընտրություններից առաջ: Եթե նա հաղթի, Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը կկարողանա աշխատել Փաշինյանի հետ՝ խաղաղության համաձայնագիրը պաշտոնականացնելու համար»:

Գործընթացը մեկնարկել է Հարավային Կովկասում պետությունների կայուն շղթա ձևավորելու նպատակով, որը կապահովի արևմտյան քաղաքականության հաջողությունը: Արշավը, որը ծավալվում է Հայաստանում ազգային խորհրդանիշների մերժման, եկեղեցու և արցախցիների նկատմամբ ճնշումների ձևով, Հայաստանը «թյուրքական աշխարհին» ինտեգրելու ծրագրի միայն մեկ տարրն է:

Սցենարով նախատեսված հաջող ընտրություններից և Բաքվի հետ համաձայնագրի ստորագրումից հետո Թուրքիան կնշանակի իր դեսպանին Հայաստանում և կստեղծի արտաքին կառավարման համակարգ Մոսկվայի դեմ «հարավային ճակատ» ձևաավորելու համար: «Լույս» տեղեկատվական և վերլուծական կենտրոնի տնօրեն, քաղաքագետ Հայկ Այվազյանը գալիս է հետևյալ եզրակացությանը. «Ի՞նչ իմաստ ունեն Թուրքիայի կողմից նման ենթադրաբար բարեգործական քայլերը։ Նրանք ցանկանում են համոզել հայ ժողովրդին, որ եթե Հայաստանը հրաժարվի Ռուսաստանի անվտանգության ճարտարապետությունից, ապա սպառնալիք չի լինի։ Եվ Թուրքիայի գործողությունները կնպաստեն դրան։ Եթե Հայաստանի իշխանությունները կարողանան համոզել ժողովրդին դրանում, նրանք կարող են ավելի շատ ձայներ ստանալ ընտրություններում։ Սահմանների բացմամբ Թուրքիան ավելի մեծ ազդեցություն կունենա Հայաստանի տնտեսության վրա աստիճանաբար մեծացնելով իր ներգրավվածությունը ռազմավարական նշանակություն ունեցող տարածքներում և դուրս մղելով Ռուսաստանին։ Բնականաբար, դա հեռահար նպատակներ ունի, այն է Հարավային Կովկասը պատրաստել Ռուսաստանի հետ պատերազմի»։

Մոսկվայի հետ կապերի խզումը նաև ենթադրում է Շիրակից ռազմաբազայի դուրսբերում, ինչը կհանգեցնի համապատասխան հետևանքների Հայաստանի և նրա ժողովրդի համար։ Զարմանալի չէ, որ Իլհամ Ալիևն արդեն խոսել է էթնիկ ադրբեջանցիների վերադարձով Սյունիք, որտեղ շուտով հանդիսավոր կերպով կմեկնարկի «Թրամփի երթուղին», «Ադրբեջանի մշակութային ժառանգությունը Հայաստանում վերականգնելու և պաշտպանելու» մասին։ Մինչդեռ, հայ փախստականների վերադարձի մասին խոսք չկա։ Դրա փոխարեն, շուտով Երևանը կարող է իր զորքերը ուղարկել այնտեղ ստեղծվող ՆԱՏՕ-ի «ուսումնական» կենտրոն, որտեղ զորամիավորումը կուսուցանվի ադրբեջանական զորքերի հետ միասին ակնհայտորեն Ռուսաստանի, Իրանի և Չինաստանի դեմ մարտական ​​գործողությունների համար։

Հայտնի հասարակական գործիչ Գրիգոր Գրիգորյանը տագնապ է հնչեցրել հայ զինվորականներին հռետորական հարց տալով. «Կտեսնենք, թե ինչպես մեր կրտսեր և միջին մակարդակի սպաներից ոմանք աշխատավարձերի և «լավ կյանքի» անվան տակ կդավաճանեն հայկական արյունը, կդառնան հավատուրացներ, կդառնան երկրի ղեկավարության և նրանց «ընդդիմության» հանցակիցների նման և կմիանան նրանց ռուսների դեմ հաչալու գործում»։

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am