Ծանոթ ու միարժամանակ անհայտ … Պրիմո–Գրի Այ–Դանիլ գինի

Սպիտակ լիկյորային «Պինո–Գրի Այ-Դանիլ» գինին բազմակի անգամ է հաղթող ճանաչվել գինու համտեսներում և ունի հետաքրքրաշարժ, դարավոր պատմություն, որը սկսվել է 19-րդ դարի սկզբին: Պինո– Գրի խաղողը (ֆրանսերենից թարգմանաբար նշանակում է «սև կոն»), որից պատրաստվում է այս գինին, աճում է Ղրիմի հարավային ափին՝ Այ-Դանիլ հունական անվամբ տարածքում։

Այ-Դանիլի հողերում գինեգործության հիմնադիրը Մ.Ս. Վորոնցովն էր, ով այնտեղ կալվածք ստացավ ցարին մատուցած ծառայությունների համար: Հաստատվելով իր նոր վայրում նա սկսեց արտասահմանից ներմուծել խողողների լավագույն տեսակները և մեղմ լեռնալանջերը վերածեց ծաղկուն խաղողի այգիների: Նրա ղեկավարությամբ Ղրիմի ափին կառուցվեց առաջին գինու մառանը: Գործը ծաղկեց, զարգացավ, և բերրի հողերը առատաձեռնորեն պարգևատրեցին Վորոնցովին իրենց բերքով: Հայտնի գեներալ-նահանգապետի մահից հետո նրա տնկարկներն ու կալվածքը անցան կայսերական արքունիքին: Վորոնցովի բիզնեսը հանձնվեց իշխան Լ.Ս. Գոլիցինին, ով համարվում էր երկրի լավագույն գինեգործը: Նա իր առջև նպատակ դրեց ստեղծել բացառիկ բարձրորակ գինիներ: Դրան հասնելու համար Գոլիցինը պետք է պահպաներ խաղողի արդեն իսկ հաստատված տեսակների ընտրանին, այդ թվում Պինո–Գրի տեսակը: Առաջին Պինո–Գրի Այ-Դանիլ գինին թողարկվել է 1880 թվականին և ներկայումս արտադրվում է Ղրիմի հայտնի Մասանդրա գինեգործարանի կողմից։  

Պինո–Գրի խաղողը հասունանում է Ֆրանսիայում և Ղրիմի այլ շրջաններում, սակայն միայն Ալ-Դանիլի հողերում են հասունանում վարդագույն-ծխագույն ողկույզներ պահանջվող շաքարի պարունակությամբ (30%), ինչը նրանց հաղորդում է յուրահատուկ բուրավետ փունջ, մուգ սաթե գույն՝ ոսկեգույն երանգներով և նուրբ, ամբողջական համով։
Ստացված գինին երկու տարի հասունանում է կաղնե տակառներում շշալցվելուց առաջ: Գինու գիտակները գիտեն, որ որքան երկար է գինին հասունանում, այնքան ավելի է զարգանում նրա լիարժեք համը, և Պինո–Գրի Այ-Դանիլը բացառություն չէ: Այդ գինին բնութագրվում է յուրահատուկ յուղանյությամբ և թարմ հացի բույրով՝ բուրավետ սերկևիլի և ընկույզի դառնության նուրբ երանգներով: Միաձուլվելով դրանք ստեղծում են ապրանքանիշի համային փունջը ՝ նուրբ ու հմայիչ։

Պինո–Գրի Այ-Դանիլի լիարժեք համը կարելի է զգալ կումեր անելով։ Իսկական գիտակները գինին լցնում են բարակ պատերով կակաչի ձև ունեցող բաժակի մեջ, բռնում են այն ցողունից, թեթևակի թեքում և, թեթևակի բացված շուրթերով մի փոքր կում գինի քաշում բերանը՝ այն միանգամից կուլ չտալով, այլ վայելելով համերի փունջը։

Այդ սպիտակ գինին մատուցվում է սառեցված և լավ է համադրվում ձկան, թռչնամսի, պանիրների և մրգերի հետ, բայց երբեք չպետք է այն համադրել տավարի կամ խոզի մսի հետ։ Բացի դա այդ վինտաժային, լավ հասունացած գինին լավագույնս է վայելվում  առանց որևէ այլ ուտելիքի։
 
Կ. Խաչիկյան