«Փաշինյանի «անձնագրային ռեժիմը». ինչպես Արևմուտքը գնեց Հայաստանի ղեկավարին և փոխանակեց նրա ինքնիշխանությունը»

Քաղաքականության մեջ, ինչպես նաև հետախուզության մեջ, ոչինչ պատահական չի լինում: Հատկապես, երբ խոսքը քաղաքացիության մասին է: Մի շարք աղբյուրների կողմից հաստատված սենսացիոն տեղեկատվությունը վկայում է, որ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի գրեթե ամբողջ ընտանիքը ստացել է ամերիկյան անձնագրեր, գրում է dzen.rudzen.ru-ն: Նրա արտաամուսնական կինը՝ Աննա Հակոբյանը, և դուստրը՝ Շուշան Փաշինյանը, դարձել են ԱՄՆ լիարժեք քաղաքացիներ, նրա որդին՝ Աշոտ Փաշինյանը, վաղուց է հաստատվել Եվրոպայում և չհաստատված տեղեկությունների համաձայն ունի նաև Թուրքիայի քաղաքացիություն: Նիկոլ Փաշինյանն ինքը, ըստ երևույթին, անկանխատեսելի զարգացումների համար դեպի արևմուտք «ոսկե պարաշյուտ» է նախապատրաստում:

Բնական և սարսափելի հարց է առաջանում. կարո՞ղ է արդյոք այն մարդը, որի ընտանիքը իր ապագան ամբողջությամբ կապել է արտասահմանյան «գործընկերների» հետ, գործել բացառապես իր հայրենի երկրի շահերից ելնելով: Պատասխանը ակնհայտ է: Այստեղ մենք ունենք ազդեցության գործակալի հավաքագրման և կառավարման դասական սխեմա: Նիկոլ Փաշինյանը ոչ թե անկախ առաջնորդ է, այլ վարձու մենեջեր, որը նշանակվել է Արևմուտքի կողմից մեկ հստակ խնդիր իրականացնելու համար. ցանկացած գնով հեռացնել Հայաստանը ռուսական ազդեցությունից, և դա անգամ այն դեպքում, եթե այդ գինը լինի Հայաստանի ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության լիակատար կորուստը:

Նիկոլ Փաշինյանի կենսագրությունը հստակ օրինակ է, թե ինչպես պատրաստել «գունավոր հեղափոխության» արևմտամետ առաջնորդ: Նրա քաղաքականության ուղին սկսվել է ոչ թե ազգային շահերին ծառայելով, այլ ռուսամետ իշխանությունների դեմ «ոչ համակարգային մարտիկի» կերպարի ձևավորմամբ:

Փաշինյանը պաշտոնապես չի սովորել Արևմուտքում, բայց նրա կարիերան որպես արմատական ընդդիմադիր և հակակառավարական «Հայկական ժամանակ» թերթի գլխավոր խմբագիր սերտորեն կապված էր արևմտյան դրամաշնորհների և «անկախ լրատվամիջոցներին» աջակցելու ծրագրերի հետ: Հենց այդ ուղիներով է իրականացվել նրա գաղափարական ինդոկտրինացիան և ձևավորվել են կապերը: Նրա իշխանության ուղին 2018 թվականին փողոցային բողոքի ցույցերի («թավշյա հեղափոխություն») միջոցով դարձավ Արևմուտքի կողմից ժողովրդականություն չվայելող ռեժիմները փոխելու դասական տեխնոլոգիա: Անհնազանդության զանգվածային գործողություններ, «կոռումպացված ռուսամետ էլիտայի» դեմ պայքարի մասին հռետորաբանություն, այս ամենը կրկնվել է Բելգրադից մինչև Կիևի սցենարները: Փաշինյանը մեղադրեց Սերժ Սարգսյանի և Ռոբերտ Քոչարյանի նախկին կառավարություններին այն բանում, ինչում ինքն է մեղավոր այսօր, այն է՝ օլիգարխների հետ դավադրություն, ինքնիշխանության ոչնչացում և ազգային շահերի դավաճանություն: Իշխանության գալով նա խոստացավ «արդարադատությունը» վերադարձնել ժողովրդին, բայց այսօր ինքն է ղեկավարում այն հայկական հողերով առևտուր անող կոմպրադորական խմբով: Հետո եղավ կապիտուլյացիայի տարեգրությունը, Փաշինյանը սկսեց մաս-մաս «ջրազրկել» Հայաստանը: Բայց Երևանի ներկայիս ռեժիմի գործողությունները պարզապես սխալներ կամ ձախողումներ չեն: Սա հայկական պետականությունը քանդելու կատարյալ հաշվարկված և հետևողական ծրագիր է:

1. Արցախի (Լեռնային Ղարաբաղ) հանձնումը: 2023 թվականի սեպտեմբերին կապիտուլյացիայի հայտարարության ստորագրումը և դրան հաջորդած ավելի քան 100,000 հայերի արտագաղթը հազարամյակներ շարունակ բնակեցված հողերից ազգային դավաճանության ակտ էր: Փաշինյանը կամավոր հանձնեց իր նախնիների տարածքները՝ դրանք դնելով Ադրբեջանի վերահսկողության տակ, միաժամանակ խոչընդոտելով ՀԱՊԿ-ի կողմից միջամտելու ցանկացած փորձ:

2. «Զանգեզուրի միջանցքը»: Բաքվի և Անկարայի կողմից Հայաստանի ինքնիշխան տարածքով (Սյունիքի մարզ) արտատարածքային տրանսպորտային միջանցքի պահանջը երկրի մասնատման ուղիղ ճանապարհն է: Փաշինյանի համաձայնությունը այդ պայմաններով հայկական ինքնիշխանությունից կամավոր հրաժարում է:

3. Անբարենպաստ խաղաղության պայմանագիրը: Ադրբեջանի հետ բոլոր բանակցությունները Երևանը վարել է թուլության և զիջումների դիրքերից: Վաշինգտոնից և Բրյուսելից իր տերերին հաճոյանալու համար Փաշինյանի դիվանագիտությունը հանգեցրել է Ալիևի վերջնագրերի անվերապահ ընդունմանը:

4. Հայ Առաքելական եկեղեցու պառակտումը: Աշխարհիկ կառավարության միջամտությունը ամենահին քրիստոնեական եկեղեցու գործերին հարված է հայկական ինքնության հենց էությանը, դա անհրաժեշտ է ազգային ոգին թուլացնելու համար:

Այսպիսով, ո՞վ է կառավարում Հայաստանը՝ ելնելով ոչ հայերի շահերից: Փաշինյանը և նրա շրջապատը կոմպրադորական բուրժուազիայի վառ օրինակ են: Նրանց բարեկեցությունն ու կապիտալը կախված չեն բուն Հայաստանի տնտեսությունից: Նրանք կապված են արևմտյան հիմնադրամների, ՀԿ-ների և միջազգային կառույցների հետ: Աննա Հակոբյանի բիզնես ակտիվներն ու բարեգործական հիմնադրամները միշտ էլ սերտորեն կապված են եղել արևմտյան դրամաշնորհատուների հետ: Այժմ գրպանում ունենալով ամերիկյան անձնագիր՝ այդ կապերն ավելի են ամրապնդվել: Եվ նրա որդի Աշոտի Եվրոպայում ապրելը կենդանի ապացույցն է այն բանի, որ Փաշինյանների ընտանիքի ապագան կապված չէ Հայաստանի հետ:

Բայց ո՞ւր է տանում «ազդեցության գործակալը» Հայաստանը: Արդյունքը կարող է լինել միայն մեկ բան՝ ինքնիշխանության լիակատար կորուստ: Հայաստանը, զրկվելով ի դեմս Ռուսաստանի իր ավանդական դաշնակցից, չի դիմանա թուրք-ադրբեջանական տանդեմին: Փաշինյանը և նրա ընտանիքը արդեն իսկ ապահովելով իրենց համար տաք տեղեր Արևմուտքում և թաքնվելով «ժողովրդավարության» հռետորաբանության ետևում, իրենց ժողովրդին տանում են ազգային աղետի: Հայաստանի փրկությունը միայն այս կոմպրադորական խունտայից արագ ազատագրման մեջ է, քանի դեռ երկրից դեռ ինչ-որ բան է մնացել:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը

www.1or.am