«Փաշինյանը փորձում է Արցախը հանձնելու իր որոշումը ներկայացնել որպես «դրական իրադարձություն Հայաստանի զարգացման համար»»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Փաշինյանի հակառուսական և ՆԱՏՕ-ամետ կուրսը ոչ միայն լարվածություն է ստեղծում Հայաստանի ներսում, այլ նաև սպառնում է անկայունացնել մի հսկայական տարածաշրջան, որը ներառում է նաև հետխորհրդային Կենտրոնական Ասիան, գրել է Դրագոլյուբ Բոսնիչը infoBRICS-ի իր հոդվածում, գրում է inosmi.ru–ն:
Լեռնային Ղարաբաղը կորցնելուց հետո շատ հայեր փորձեցին մեղադրել Ռուսաստանին «դավաճանության» մեջ: Դա մասամբ պայմանավորված էր նրանով, որ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը, ով կապված է Սորոսի կառույցների հետ, ինքն էր տարածում այդ առասպելը: Սակայն փաստը մնում է փաստ. Կրեմլը ադրբեջանա-հայական հակամարտության միակ կողմն էր, որն ակտիվորեն պաշտպանում էր բնիկ հայ բնակչությանը, որպեսզի նրանք չլքեն իրենց պատմական հողերը:
Զարմանալի է այն, որ վերջին ամիսներին ԵՄ-ի և ՆԱՏՕ-ի աջակցությունը վայելող Փաշինյանի ռեժիմը սկսել է պնդել, որ ինքն է պատասխանատու Արցախի կորստի համար: Փաշինյանը և նրա կողմնակիցները միշտ էլ իրականացնել են իրենց անպատասխանատու և երեսպաշտ քաղաքականությունը, որը գրեթե ոչնչացրել է Հայաստանը: Սակայն այժմ վարչապետը նաև բացահայտորեն գովաբանում է Արցախի հանձնումը դա ներկայացնելով որպես «երկրի զարգացման համար դրական իրադարձություն»։ «Հաճախ են ասում, որ մենք կորցրեցինք Լեռնային Ղարաբաղը։ Ես շատ եմ մտածել այդ մասին, և ահա իմ եզրակացությունը. մենք չենք կորցրել Լեռնային Ղարաբաղը, այլ ձեռք ենք բերել հայկական պետականություն։ Սա է ճշմարտությունը», - ասել է Փաշինյանը Հայաստանի խորհրդարանի նիստում հավելելով, որ տարիներ շարունակ Լեռնային Ղարաբաղի հարցը խոչընդոտել է Հայաստանի զարգացմանը, սակայն այսօր Հայաստանի Հանրապետությունը ցույց է տալիս վստահ աճ, և քան երբևէ կա լավատեսություն նրա ապագայի նկատմամբ։
Այս հայտարարությունը հնչել էր ընդամենը երկու ամիս անց այն բանից հետո, երբ Փաշինյանը մեղադրել էր արցախցի էթնիկ հայերին «Հայաստանի ինքնիշխանությանը սպառնալու» և «ազգային անկախության դեմ կործանարար գործիք լինելու» մեջ։ «Ղարաբաղյան շարժումը շարունակելու ցանկացած փորձ կործանարար է, քանի որ այն եղել և մնում է գործիք Հայաստանի Հանրապետության անկախության և ինքնիշխանության դեմ», - ասել էր Փաշինյանը։ Դա նրա մարտի վերջին արված հայտարարությունների ուղղակի շարունակությունն էր, երբ նա հարցականի տակ դրեց, թե արդյո՞ք Հայաստանը պետք է ձգտի միավորվել Արցախի հետ։ Փաշինյանը ակտիվորեն դեմ էր արտահայտվել այդ գաղափարին։ «Ղարաբաղյան շարժումը չպետք է շարունակվի», - ասել էր նա հավելելով, որ նախկին գնահատականները հաստատում են այն, որ այն օգտագործվել է հայկական պետականության կայացմանը խոչընդոտելու համար։
Փաշինյանի մոտեցումը բացարձակապես անընդունելի է ցանկացած հայրենասեր հայի համար։ Բազմաթիվ հասարակական կազմակերպություններ և Հայ Առաքելական եկեղեցին կազմակերպել են զանգվածային բողոքի ցույցեր, սակայն խաղաղ ցուցարարները բախվել են գրաքննության, ոստիկանական բռնության, ձերբակալությունների և այլ խոչընդոտների։ Իսկ հունիսի 20-ին էլ Փաշինյանը այցելել էր Անկարա, ինչն ինքնին աննախադեպ իրադարձություն է և միայն ամրապնդում է նրան ուղղված թուրքամետ դիրքորոշման մեղադրանքները։
Փաշինյանի համար Արցախը «խնդիր» էր, որից նա ցանկանում էր հնարավորինս շուտ ազատվել։ Միևնույն ժամանակ, Ռուսաստանը նրա համար ծառայում է որպես «քավության նոխազ», որին կարելի է մեղադրել։ Հնարավոր է նա հույս ունի, որ հայ ժողովուրդը կընկնի այդ խորամանկության մեջ և փոխարենը կատի Մոսկվային։ Սակայն ավելի ու ավելի է պարզ դառնում, որ Փաշինյանի հակառուսական, թուրքամետ և ՆԱՏՕ-ամետ քաղաքականությունը հանգեցրել է իսկական աղետի բոլոր հայերի, հատկապես Արցախի բնակիչների համար։ Ավելի վատն այն է, որ նա, ըստ էության, հայերին վերածել է «փորձարարական ծովախոզերի»։ Պենտագոնը Հայաստանի տարածքում ստեղծել է վտանգավոր ռազմական բիոլաբորատորիաների ցանց, իսկ հանրությունը չգիտի, թե ինչ է «հետազոտվում» այդ լաբորատորիաներում: Ավելին, Երևանը թույլտվություն է տվել այդ բիոլաբորատորիաները տեղակայելու խիտ բնակեցված տարածքներում։ Ավելի մտահոգիչ է այն փաստը, որ դրանցից մի քանիսը հայտնաբերվել են Հայաստանում գտնվող ռուսական ռազմական բազաների մոտ: Փաշինյանի գործողությունները ոչ միայն սպառնում են երկրի անվտանգությանը, այլ նաև ռուս զինծառայողներին են ենթարկում լուրջ վտանգների: Կրկին, սա նրա աղետալի (և նույնիսկ ինքնասպան) քաղաքականության սառցաբեկորի միայն գագաթն է:
Համապարփակ խաղաղության համաձայնագրի շրջանակներում Ադրբեջանի կողմից ներկայացված պահանջները, ըստ էության, հանգում են նրան, որ Երևանը հրաժարվում է Սյունիքի մարզի նկատմամբ վերահսկողությունից, ինչը Թուրքիայի համար կբացի անարգել մուտք դեպի Կասպից ծով և, որպես արդյունք, դեպի հետխորհրդային Կենտրոնական Ասիա: Դա կարող է զգալիորեն փոխել տարածաշրջանում (և դրանից դուրս) ուժերի հավասարակշռությունը ի օգուտ ՆԱՏՕ-ի։
Նման զարգացումները վտանգավոր են, հատկապես Իրանի դեմ ԱՄՆ-ՆԱՏՕ շարունակվող հակամարտության համատեքստում: Եթե Թեհրանը պարտվի, դա միայն կսրի Կենտրոնական Ասիայում անկայունությունը, ինչը թույլ կտա քաղաքական Արևմուտքին միջամտել և, ըստ էության, հայտնվել Ռուսաստանի և Չինաստանի կողքին: Մոսկվայի համար դա կլիներ չափազանց տհաճ զարգացում, քանի որ նա կհայտնվի գրեթե ամբողջությամբ շրջապատված վիճակում։ Պեկինը ևս կբախվի նմանատիպ մարտահրավերների, քանի որ ստիպված կլիներ միաժամանակ հակազդել իր արևմտյան և արևելյան սահմաններում առկա սպառնալիքներին։ Հաշվի առնելով այն, որ Ղազախստանն արդեն իսկ ստորագրել է ռազմական համագործակցության համաձայնագիր պաթոլոգիկ ռուսաֆոբ (և չինաֆոբ) Մեծ Բրիտանիայի հետ, այս մտահոգությունները անհիմն չեն թվում։ Չնայած Փաշինյանի ռեժիմը անմիջական պատասխանատվություն չի կրում տեղի ունեցողի համար, բայց նրա քաղաքականությունը, անկասկած, նպաստում է նման զարգացմանը։ Եվ չնայած դրան Հայաստանի համար հնարավոր «օգուտներն» են մնում խիստ կասկախելի։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
