Փորձագետ. Հայաստանը Նիկոլ Փաշինյանից մաքրելու գործընթացը լուրջ ռիսկեր է պարունակում

Երրորդ Հանրապետությունը (Հայաստան) տապալվեց, քանի որ մտածողությունը, ազգային կապիտալը և քաղաքական ինստիտուտները երբեք չմիավորվեցին, դրանք զարգանում էին միմյանց զուգահեռ, և գագաթնակետը եղավ (Նիկոլ) Փաշինյանի իշխանությունը, գրել է հայ քաղաքագետ Վահե Հովհաննիսյանը, գրում է Eadaily.com–ը։ Նրա կարծիքով հիմարությունը «մեզ  շատ վաղուց է ուղեկցում». «Մեր պետական, քաղաքական և սոցիալական ինստիտուտները լի էին հիմարությամբ, իսկ ազգային կապիտալն ամբողջությամբ ապրում էր վայրենի գաղափարներով՝ պատասխանատվության և քաղաքակրթության գրեթե զրոյական ցուցանիշներով»։

«Մինչ վերջերս հայ «պետական ​​մտածողության» երկնակամարում վառ էր փայլում արտասահմանյան «բարոյական և էթիկական քարոզչությունը», որով լի էին հայ ընտանիքները, ուսուցիչների սենյակները, բակերն ու խոհանոցները։ Բայց դա նույնիսկ ամենավտանգավորը չէ։ Հետ նայելով և հիշելով, թե 20-25 տարվա ընթացքում խորհրդարանականների քանի տոկոսն է եղել  անգրագետ, քանիսն են տասնամյակներ շարունակ չկարողացել անգամ մեկ նախադասություն, մեկ միտք ձևակերպել, և քանի կիսագրագետ, հանցագործ նախարար, մարզպետ ու քաղաքապետ ենք ունեցել, էլ ինչի՞ վրա ենք զարմանում։ Հայաստանում պաշտոններն ընկալվել են որպես փող աշխատելու ցատկահարթակ, որին հաջորդում է ստվերը: Քանի՞ բարձրաստիճան պաշտոնյա հեռացավ Հայաստանից անմիջապես հրաժարական տալուց հետո, քանի՞ նախարար և նույնիսկ նախագահ։ Բայց դա մեր պետությունն է, որը զարմանալիորեն ընկալվել է որպես անտեր գոտի։

Անգամ 2018 թվականի դեպքերի ժամանակ ասվում էր, որ 10000 դրամով քվեարկողների հեղափոխությունը շատ վտանգավոր է։ 10000 դրամով քվեարկելն ու Նիկոլին աստվածացնելը մտքի պակասի տարբեր դրսեւորումներ են: Ի՞նչ ենք արել մենք հասարակությունն ու քաղաքացիները ավելի լավը դարձնելու համար։ Ոչինչ։ Մեր հիմարությունը բերել է մեր պետության էության թյուրիմացության։

Այսօր, երբ լավ սցենար չի երևում, և աշխարհն այնպիսին է, որ քաղաքների ու գյուղերի ռմբակոծումը, ավերածությունները, բռնի տեղահանումն ու ցեղասպանությունը թույլատրված են, մեզ համար միտքն է դառնում փրկության ճանապարհներ ձևակերպելու ամենակարևոր գործոնը։

Նիկոլից ազատվելու գործընթացը և հետնիկոլյան շրջանը լուրջ ռիսկեր են պարունակում։ Հայաստանի հետպատերազմյան վերակառուցումն ամբողջությամբ պահանջում է լուրջ ինտելեկտ, լուրջ աշխարհայացք, ժամանակի ու հնարավորությունների ճիշտ ընկալում, ինչպես նաև աշխարհի հետ ճիշտ շփում։ Եվ, իհարկե, ազնվություն:

Ստեղծված իրավիճակում, երբ պետական ​​մտածելակերպ ունեցող մի փոքր շերտն ապրում է իր կյանքով (հուսահատության եզրին), փող ունեցողն իր կյանքով է ապրում, լայն զանգվածներն էլ իրենց կյանքով, ապագան շատ դժվար է լինելու։ Իսկ ապագա առաջնորդի ամենակարևոր խնդիրը պետական ​​մտքի, ազգային կապիտալի ու ինստիտուտների ներդաշնակության հասնելն է։

Մեզ մնում է պարզել, թե արդյո՞ք դա հասկանում են նրանք, ովքեր հավակնում են առաջնորդության: Եվ այսքանից հետո բանականությունը վերջապես կդառնա՞ ամենաարժեքավորը մեր երկրում, թե՞ ամեն ինչ նույնը կմնա»,– հարցեր է հնչեցրել Հովհաննիսյանը: