Պատահական չէ, որ Գալուզինը զգուշացրել է Բաքվին և Երևանին. Ադրբեջանի և Հայաստանի յուրաքանչյուր քայլ ամենալուրջ հետևանքներն է ունենալո
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Այն բանից հետո, երբ ՌԴ փոխարտգործնախարար Միխայիլ Գալուզինը «Իզվեստիա»-ին տված հարցազրույցում հայտարարեց, որ Ռուսաստանը կողմ է, որ «Հայաստանը և Ադրբեջանը, որոնց հետ մենք դաշնակցային հարաբերություններ ունենք, մշակեն խաղաղության պայմանագիր, որը կբացի ճանապարհները և կնշանակի հարաբերությունների կայուն երկարաժամկետ կարգավորում և «ական» չի լինի ապագա սերունդների համար», և որ «մենք դեմ ենք ցանկացած այնպիսի հապճեպ փաստաթղթերի, որոնք ցանկանում է ընդունել Արևմուտքը ինչ-որ արևմտյան հարթակում և որքան հնարավոր է շուտ»: Այս առիթով մեկնաբանություններ հայտնվեցին Բաքվի ԶԼՄ-ներում, որոնք պարունակում էին այն պնդումը, որ «Մոսկվան դեմ է Ադրբեջանի և Հայաստանի միջև խաղաղության պայմանագրի կնքմանը»։ Բերված պատճառներն այն են, որ այդ երկիրը հանվել է խաղաղության գործընթացից, և առանց նրա մասնակցության կարող է խաղաղության պայմանագիր կնքվել արևմտյան վայրերից մեկում։ Այսպիսով, այնպիսի համառ զգացողություն է առաջանում, որ կա ինչ-որ պայմանավորվածություն խաղաղության պայմանագրի ստորագրման վերաբերյալ, և Գալուզինի հայտարարությունը կանխարգելիչ բնույթ է կրում, եթե հաշվի առնենք նրա խոսքերը «հապճեպ, չմտածված և ոչ ամբողջությամբ ստուգված որոշումների մասին»։ Iarex.ru լրատվական գործակալության դիտորդ Ստանիսլավ Տարասովն է մեկնաբանել իրավիճակը:
«Փաստն այն է, որ Բաքվի և Երևանի միջև խաղաղության պայմանագրի նախապատրաստման շուրջ բանակցություններն ընթանում են փակ դռների հետևում։ Այն բանից հետո, երբ Մոսկվային ստիպեցին հեռանել միջնորդի դիրքերից, նրանք որոշ ժամանակ մնացին արևմտյան հարթակներում, և այդ ուղղությամբ հատուկ ջանքեր գործադրեց ԱՄՆ նախկին վարչակազմի ԱՄՆ պետքարտուղար Էնթոնի Բլինկենը։ Նշվեց նաև, որ համաձայնագիրը համաձայնեցվել է գրեթե 90 %-ով՝ 17 հոդվածներից 15-ով, և թվում էր, թե փաստաթուղթը մոտ է ստորագրման։ Այնուհետև, որոշակի փակ տարաձայնությունների պատճառով, Բաքուն և Երևանը միմյանց համար անընդունելի պահանջներ ներկայացրին, և բանակցային գործընթացում տեղի ունեցավ դադար։
Ստեղծված իրավիճակը մի շարք կարևոր առանձնահատկություններ ունի: Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում կրած պարտությունից հետո Հայաստանը սկսել է Ռուսաստանին մեղադրել իր գրեթե բոլոր անհաջողությունների համար և մատնանշել է արտաքին քաղաքական շեղումը դեպի Արևմուտք: Հետո, անցյալ տարվա դեկտեմբերի 25-ին Գրոզնիում ադրբեջանական մարդատար ինքնաթիռի հետ տեղի ունեցած ողբերգական միջադեպից հետո Ադրբեջանի և Ռուսաստանի հարաբերություններում ոչ լրիվ պարզ բարդություններ սկսվեցին, թեև նախագահ Վլադիմիր Պուտինը ներողություն էր խնդրել այդ ողբերգության համար։ Ուստի, տպավորություն է ստեղծվում, որ որոշ ուժեր փորձում են հենց այդ «Ռուսաստանի համար անբարենպաստ բացը» մտցնել խաղաղության պայմանագրի ստորագրումը։ Միևնույն ժամանակ, չի կարելի բացառել ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի դա անել համոզելու փորձերը՝ հաշվի առնելով արագ «խաղաղ լուծումների» նրա հակումը։ Տեսական մակարդակով դա հնարավոր է։ Բայց Բաքվի լրատվամիջոցների մեկնաբանություններից մեկը, որը բոլոր ցուցումներով պատրաստել էր Ադրբեջանի ԱԳՆ-ն, մատնանշում էր, որ առաջին հերթին ԱՄՆ-ն անորոշություն ունի Հայաստանի հարցում, ինչը ցույց տվեց վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վերջին այցն ԱՄՆ։ Երկրորդ հերթին լուրջ նշաններ կան, որ Թրամփն Անդրկովկասում «խաղ» չի խաղալու Ռուսաստանի դեմ։ Այդ ժամանակ տեսականորեն Թուրքիան կարող է մտնել «խաղի» մեջ տարածաշրջանում իր աշխարհաքաղաքական շահերի համատեքստում՝ Եվրոպայի հետ համատեղ։ Բայց արդյո՞ք Հայաստանի բնակչությունը կաջակցի նման ընթացքին։ Մի խոսքով, իրավիճակը տարածաշրջանում դեռևս «կասեցված վիճակում է», և Ադրբեջանի և Հայաստանի յուրաքանչյուր քայլ ունենալու է ամենալուրջ հետևանքները։ Եվ Գալուզինն այդ մասին ևս մեկ անգամ հիշեցրեց»,- ամփոփել է Տարասովը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
