Փաշինյանի արտաքին քաղաքականության ձախողումը
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Քայլ առ քայլ կրճատելով համագործակցությունը Ռուսաստանի հետ Նիկոլ Փաշինյանը հենվելով Արևմուտքի հետ դաշինքի վրա փոխել է Հայաստանի արտաքին քաղաքական վեկտորը: Նման հնարքի արդյունքները VERELQ-ի իր հոդվածում վերլուծել է հայ լրագրող Ռուբեն Մարգարյանը, գրում է warandpeace.ru-ն։
«Մոսկվան չէր, որ համոզեց Երևանին ճանաչել Արցախը որպես Ադրբեջանի մաս։ Մոսկվան կոչ է արել հետաձգել հարցի լուծումը մինչև ապագա իրավիճակի կարգավորմանն ուղղված որոշակի միջոցառումների իրականացումը, այդ թվում կապի ապաշրջափակումը։ Սակայն Արևմուտքը Փաշինյանին առաջարկեց Արցախը ճանաչել որպես Ադրբեջանի մաս, հրաժարվել տարածաշրջանում մեծացնել ռուսական ազդեցությունը և հաղորդակցությունների ապաշրջափակումների վերահսկողությունը և թույլ չտալ, որ Մոսկվան լինի հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների կարգավորման հիմնական մոդերատորը»,–գրել է հոդվածի հեղինակը։
Դրա դիմաց, նշվում է հոդվածում, Փաշինյանին առաջարկվել է եվրոպական հեղինակավոր ֆորումների հրավեր, ֆինանսական և բարոյական աջակցություն։
«Փաշինյանը համաձայնեց, հրաժարվեց ռուսական միջնորդությունից, և այսօր մենք առանց Արցախի ենք»,- գրել է Ռուբեն Մարգարյանը։
«Ավելին, Մոսկվան չէր, որ Փաշինյանին համոզեց Ադրբեջանին հանձնել Տավուշի սահմանագոտում գտնվող տարածքները։ Արևմուտքը պնդեց, և Փաշինյանը տարածքները հանձնեց Բաքվի վրա ճնշում գործադրելու Արևմուտքի խոստման դիմաց։ Հատկանշական է այն, որ Փաշինյանը քննադատել է ՀԱՊԿ-ին այն բանի համար, որ վերջինս «չգիտի, թե որտեղ են գտնվում Հայաստանի սահմանները», չի դատապարտել Բաքվի ագրեսիան և չի պահանջել զորքերը դուրս բերել Հայաստանի տարածքից։ Բայց արտաքին քաղաքական վերահսկողների պնդմամբ Փաշինյանը դուրս է բերում իր զորքերը, տարածքներ է հանձնում Ադրբեջանին և դրանով իսկ ընդունում, որ ՀԱՊԿ-ն իրավացի էր, երբ խոսում էր սահմանի անորոշության մասին, և որը Բաքվին հիանալի հիմք է տալիս Հայաստանին մեղադրելու ավելի քան 30 տարվա ադրբեջանական տարածքների օկուպացիայի մեջ»:
Նախքան տարածքների հանձնումը, Փաշինյանը մեկ անգամ չէ, որ այցելել է Տավուշ սահմանամերձներին համոզելու, թե ինչպես ամեն ինչ լավ կլինի, երբ ադրբեջանցիները հայտնվեն գերիշխող բարձունքներում, վերականգնվեն նախկին կապերը, սկսվի առևտուրը։ Հիմա Փաշինյանն այլ կերպ է երգում: Հիմա նա բողոքում է աշխարհին, որ Բաքուն չի ցանկանում խաղաղության պայմանագիր ստորագրել, ինչը նշանակում է, որ հնարավոր է նոր պատերազմ՝ կա՛մ Բաքվում ՄԱԿ-ի կլիմայական գագաթնաժողովից առաջ, կա՛մ գագաթնաժողովից հետո... Բայց միևնույն ժամանակ նա կոչ է անում իր համաքաղաքացիներին երջանիկ ապրել, կարծես թե ինքը և իր թիմը չէր, որ այդքան վիշտ բերեց իր ժողովրդին։
Մի խոսքով, Արևմուտքը հաջողությամբ շարունակում է Հայաստանը և նրա շահերն առավելագույնս օգտագործել որպես սակարկության առարկա Ռուսաստանի հետ աշխարհաքաղաքական պայքարում։ Հայաստանը ոչինչ չի շահում, բացի դրամական միջոցներից, որոնք ամբողջ թափով օգտագործվում են իշխող թիմի արագ աճող պահանջների համար։
Իսկ այն, ինչ պատկանում է հասարակ մարդուն, ըստ Փաշինյանի, պետք է փոխհատուցի Արցախի կորուստով, եկեղեցական ու մշակութային ավանդույթները վարկաբեկելու քայլերով: Վարչապետը պատերազմի մեջ է մտել Հայաստանի խորհրդանիշների, այդ թվում իրեն նյարդայնացնող խաչքարերի դեմ։
«Ադրբեջանի պահանջները, մինչդեռ, չեն ավարտվում, ուստի այսօր Փաշինյանին սպասարկող գաճաճ կուսակցությունները պահանջում են, որ վաղ աշնանը հանրաքվե անցկացվի Հայաստանի Սահմանադրության մեջ Բաքվի պահանջած փոփոխությունների և... Հանրապետության ԵՄ-ին միանալու վերաբերյալ: Բայց ԵՄ-ում մեզ ոչ ոք չի սպասում, գոնե տեսանելի ապագայում։ Հակառակ դեպքում, ասում են փաշինյանամետ բազմոցային կուսակցությունների ղեկավարները, Ադրբեջանը նորից հարձակվելու է...
Այս ամենը, ըստ Փաշինյանի, կոչվում է նուրբ քաղաքականություն և նուրբ դիվանագիտություն: Բայց սա իրականում արտաքին քաղաքականության կատարյալ ձախողում է, էլ չասենք դավաճանություն սեփական երկրի, սեփական ժողովրդի շահերին»,- գրել է Ռուբեն Մարգարյանը:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
