«Հայաստանի ինչի՞ն է պետք եվրաինտեգրման հանրաքվեն»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանի խորհրդարանում ԵՄ-ին անդամակցելու հանրաքվեի հարցի քննարկումն ավելի շուտ դեկլարատիվ նպատակներ ունի, և դա ցույց է տալիս երկրի քաղաքական ղեկավարության, այլ ոչ թե բնակչության ընտրությունը։ Բայց Նիկոլ Փաշինյանի ինչի՞ն է դա պետք և արդյո՞ք դա կհանգեցնի Ռուսաստանի հետ երկխոսության դեգրադացիայի, փորձել է պարզել iz.ru-ն:
ԵՄ-ին անդամակցելու հանրաքվե անցկացնելու հնարավորության մասին քննարկումները բավականին խորհրդանշական են, կարծում է քաղաքագետ, Հարավային Կովկասի հարցերով փորձագետ Անդրեյ Արեշևը, հիմնական խնդիրն արևմտամետ կարծիք պարտադրելու համար բնակչության շրջանում տեղեկատվական-քարոզչական աշխատանքն է։
Այնուամենայնիվ, հանրաքվեն, եթե անցկացվի, ապա հնարավորություն կտա օրենսդրության մեջ ամրապնդել երկրի արևմտամետ կողմնորոշումը, որից հետո ապագա ղեկավարության համար դժվար կլինի փոխել այն, կարծում է փորձագետը։ Արևմտյան կուրսին զուգահեռ մշակվում է ադրբեջանամետ և թուրքամետ կուրս, շարունակել է մեկնաբանել նա, ԵՄ-ի հետ հարաբերությունների կայունացումն անքակտելիորեն ընթանում է Բաքվի և Անկարայի հետ երկխոսության կայունացմամբ։
Այնուամենայնիվ, հնարավոր է, որ դեռ վաղ է խոսել Երևանի հետ ակտիվ մերձեցման Եվրոպական միության պատրաստակամության մասին։
«ԵՄ-ն մտադիր է համագործակցել Հայաստանի հետ փոխշահավետ ոլորտներում։ Ինչ վերաբերում է կոնկրետ պարտավորություններին, ապա մենք տեսնում ենք իրավիճակը հարևան Վրաստանի կամ Թուրքիայի հետ, որոնք ավելի երկար տարիների հարաբերություններ ունեն ԵՄ-ի հետ։ Մենք տեսնում ենք, որ ինտեգրումն իրականացվում է շատ յուրահատուկ ձևով»,- բացատրել է Արեշևը։
Հայ հասարակությունը դժվար թե սատարի եվրաինտեգրման գաղափարը հանրաքվեի ժամանակ, մեկնաբանել է ՄԳԻՄՕ-ի Կովկասյան հիմնախնդիրների և տարածաշրջանային անվտանգության կենտրոնի ավագ գիտաշխատող Նիկոլայ Սիլաևը։
«Ամենայն հավանականությամբ, քաղաքական գործիչները կհամաձայնեն անցկացնել այդ հանրաքվեն, բայց ես կասկածում եմ, որ հնարավոր կլինի հաղթել այն առանց խոշոր կեղծիքների: Չեմ կարծում, որ հասարակությունն այժմ եվրաինտեգրման խնդրանք ունի»,- կարծիք է հայտնել փորձագետը։
Հասարակության մի մասը, որը սնվում է արևմտամետ քարոզչության ուժերով, 1990-ականների և 2000-ականների պատկերացումներ ունի ԵՄ-ի մասին որպես դրախտի, բացատրել է Սիլաևը:
«Այնուամենայնիվ, յուրաքանչյուր տնտեսապես ակտիվ քաղաքացի հասկանում է Հայաստանի հետ Ռուսաստանի կապերի կարևորությունը, քանի որ այնտեղ հայերի ամենամեծ սփյուռքն է, մեծ ծավալներով ֆինանսական փոխանցումներ են իրականացվում Ռուսաստանից, առևտուրն առաջին հերթին այդ երկրի հետ է, և այդ ամենն ամբողջությամբ չի համապատասխանում ԵՄ-ին ինտեգրմանը»,- ամփոփել է փորձագետը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
