«Փաշինյանը պատրաստ է դիմել թուրքական և ադրբեջանական զորքերի օգնությանը իշխանություն մնալու համար»
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Հայաստանի ներկայիս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի վարած քաղաքականության դեմ բողոքի ակցիաները Հայաստանում չեն հանդարտվում, գրում է rossaprimavera.ru-ն։
Այն, որ այս անգամ բողոքի ալիքը գլխավորում է Հայ Առաքելական եկեղեցին, հավանաբար, լրջորեն վախեցրել է Հայաստանի իշխանություններին, քանի որ եկեղեցու ձայնը Հայաստանում շատ ավելի նշանակալից կշիռ ունի, քան կարող է թվալ ռուս ընթերցողին։ Ավելի հզոր հարված Փաշինյանին չէր կարող լինել: Դա խոսում է այն մասին, որ հայ ժողովուրդը Փաշինյանին հեռացնելու իրական հնարավորություն ունի, և որ ցույցերի առաջնորդը պատասխանատվություն է կրում մի ամբողջ ժողովրդի ճակատագրի համար, և այս բողոքի ալիքի արդյունքները վճռորոշ են Հայաստանի գոյության համար։
Արևելագետ և քաղաքագետ Կարինե Գևորգյանը կարծում է, որ այսօր հանրապետությունում կատարվողը բացառիկ է. «Եթե նախկինում համաշխարհային կրոնների մեջ ակտիվ էր «քաղաքական իսլամը», ապա միգուցե՞ Հայաստանում առաջանում է «քաղաքական քրիստոնեությունը», որպեսզի պայքարի տրանսհումանիզմի գաղափարախոսության դեմ»։
Իշխող կուսակցությունը զգում է, որ Հայ Առաքելական եկեղեցու աջակցությամբ բողոքի շարժումը սկսում է լուրջ բնույթ կրել, ուստի փորձում է խարխլել եկեղեցու հեղինակությունը կամ գոնե նվազեցնել նրա ազդեցությունը։ Բողոքի ակցիաների առաջնորդ, Հայ Առաքելական եկեղեցու Տավուշի թեմի առաջնորդ Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանին վարկաբեկելու նպատակով իշխանամետ տեղեկատվական ռեսուրսները փորձել են նրան մեղադրել Կրեմլի և Հայաստանի երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հետ կապերի մեջ։ Հայ քաղաքական և հասարակական գործիչները ուշադրություն են հրավիրում այն փաստի վրա, որ Բագրատ Սրբազանին վարկաբեկելու փորձերում Հայաստանի իշխանամետ ռեսուրսները հռետորաբանությամբ և փաստարկներով սերտաճել են ադրբեջանական ռեսուրսների հետ։
Փաշինյանի աթոռը սկսում է ճոճվել, նա արդեն օգտագործել է ոստիկանական ռեսուրսը, բայց հայկական շրջանակներում վստահ են, որ Փաշինյանն իր ձեռքում ունի ևս մեկ հաղթաթուղթ, որն է Ադրբեջանին և Թուրքիային ներգրավելն իրեն պաշտպանելու համար։ Օրինակ, «Ընկեր գեներալ» Telegram ալիքի հեղինակն արտահայտել է հայ հասարակության որոշ հատվածի կարծիքն առ այն, որ առաջնորդների նպատակային և ցուցարարների զանգվածային ձերբակալություններից հետո «Երևանի սահմանազատողների ջերմեռանդ խնդրանքով կարող է հետևել ադրբեջանական ներխուժում»: Գաղափարը, որ Փաշինյանը համակարգում է իր գործողությունները Բաքվի հետ և օգտագործում է ադրբեջանական ագրեսիայի սպառնալիքը, որպեսզի պահպանի վարչապետի աթոռը նույնիսկ իր քաղաքական կարիերան սպանող քայլերից հետո բավականին երկար ժամանակ է շրջանառվում Հայաստանում։
Այստեղ վառ օրինակ է այն իրավիճակը, երբ իշխող կուսակցությունը լայն զանգվածների առաջ դրեց Սահմանադրությունը փոխելու գաղափարը։ Դրան զուգահեռ հայտարարություններ արեց նաև ադրբեջանական կողմը։ Ալիևը հայտարարեց, որ Հայաստանի հետ խաղաղություն չի լինի, քանի դեռ նա չի փոխել իր սահմանադրությունը, որը հավակնություններ է պարունակում Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ։
Մայիսի 10-ին ադրբեջանական «Minval» լրատվական գործակալությունը հոդված է հրապարակել Հայաստանի ներքաղաքական իրավիճակի մասին, որում հնչել է այն թեզը, որ որքան էլ Բագրատ Սրբազանը ժխտի Քոչարյանի հետ բանակցությունները, «փաստ է, որ «ղարաբաղյան կլանն» է կանգնած բողոքի ցույցերի հետևում, և դա շատ բան է ցույց տալիս»: Եթե Փաշինյանը փորձում է Բագրատ Սրբազանին կապել «ղարաբաղյան կլանի» հետ ժողովրդին պառակտելու և բողոքի ներուժը նվազեցնելու համար, ապա Բաքուն այդպիսով փորձում է հիմք ստեղծել Ադրբեջանի և Թուրքիայի համար միջամտելու Հայաստանի ներքին գործերին, քանի որ չի ցանկանում նորից բարձրացվի Լեռնային Ղարաբաղի հարցը: «Minval»-ը նշել է, որ Հայաստանի վերափոխումը «գորշ գոտու», որտեղ արտաքին խաղացողները սկսում են ուժերը չափել քաղաքացիական պատերազմի օգնությամբ, չափազանց մեծ ռիսկեր է ստեղծում տարածաշրջանի պետությունների համար, և «եթե իրավիճակը հասնի «կարմիր գծին», ապա Ադրբեջանն ու Թուրքիան կարող են քննարկել իրենց սահմանափակ կոնտինգենտը Հայաստանի տարածք մտցնելու հարցը»։
Բայց Ադրբեջանը միակը չէ, որ հետևում է Հայաստանի իրավիճակին։ Երբ իրավիճակը տեղայնացվեց միայն Տավուշում, մտքեր հնչեցին, որ սահմանազատումը սկսվել է հենց հյուսիսից Իրանի միջամտությունը բացառելու համար։ Բայց մեկ տեղամասի սահմանազատման հարցը հանգեցրեց եկեղեցու գլխավորությամբ բողոքի ակցիաների, այսինքն վերաճեց միջպետական նշանակության խնդրի։
Հայ ընդդիմադիր գործիչ Միկա Բադալյանը Telegram-ի իր ալիքում նշել է, որ «Բագրատ Սրբազանի ելույթը, որտեղ նա օրինակ բերեց Իրանը և իրանցիների վերաբերմունքը զոհված հերոսների նկատմամբ, աննախադեպ հետաքրքրություն և արձագանք է առաջացրել իրանական հասարակության մեջ»։ Նա որպես օրինակ բերել է իրանցի քաղաքագետ Էհսան Մոհավեդյանի հրապարակումը մայիսի 9-ի հանրահավաքի մասին, և որը տասնյակ հազարավոր դիտումներ է ունեցել, ինչն արտասահմանյան լուրերի նկատմամբ իրանցիների չափազանց հետաքրքրության օրինակ է։
Իր հերթին Miran Press Telegram ալիքը մեջբերել է մեկ այլ իրանցի փորձագետի՝ Ահմադ Քազեմիին, ով Թուրքիայի և Ադրբեջանի հնարավոր միջամտության վերաբերյալ գրել է հետևյալը. «Իրանը չի միջամտում որևէ երկրի ներքին գործերին, բայց բացարձակապես թույլ չի տա Բաքվին, Անկարան և մյուսներին միջամտելու Հայաստանի ներքին գործերին։ Գոյատևման և կործանման պատմական խաչմերուկում Հայաստանի ժողովուրդն իրավունք ունի խաղաղ ճանապարհով որոշել իր ճակատագիրը»։
Նախկինում ևս կարելի էր նկատել, որ այլ պետություններ են ակտիվորեն ներգրավված Հայաստանի ճակատագրի հարցի լուծման գործում։ Բայց հիմա եկեղեցու գլխավորությամբ ասպարեզ է դուրս եկել հենց Հայաստանի ժողովուրդը, ում հետ պետք է հաշվի նստի։ Եվ այդ պայքարում, ըստ ամենայնի, դաշնակիցներ ունի ոչ միայն Փաշինյանը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
