Պատճառ №1. Վստահություն ծնողների հանդեպ
Ծնողները, սովորության համաձայն, երեխայի վատ վարքի պատճառը փնտրում են իրենց մեջ։ Եթե ինչ-որ բան այնպես չի լինում, ապա մայրը սկսում է վերլուծել սեփական գործողությունները, կարծելով, որ ինքը ճիշտ չի դաստիարակում երեխային։ Իրականում երեխաները հիստերիկ պոռթկումներ են ունենում և խիստ դաստիարակության, և երես տալու դեպքում:
Ծնող-երեխա հարաբերության մեջ պարադոքսն այն է, որ յուրաքանչյուր երեխա իրեն վատ է դրսևորում նրա հետ, ում ամենաշատն է սիրում։ Ավելի ճիշտ, նրանց հետ, ում վստահում է ամբողջությամբ։ Այդ պատճառով մոր ներկայությամբ հիստերիկ վարքը բացարձակապես նորմալ երևույթ է համարվում։ Եթե ծնողների ներկայությամբ երեխան չի վախենում արտահայտել իր զգացմունքներն ու հույզերը, ուրեմն կարելի է նրանց հարաբերությունը համարել առողջ։
Երեխան իրեն լավ է դրսևորում միայն մոր հետ. նորմալ երևո՞ւյթ է, թե՞ ահազանգ։
Մայրը պետք է անհանգստանա, երբ երեխան իր ներկայությամբ հանգիստ վարք է դրսևորում, իսկ բոլոր բացասական էմոցիաները հաղորդում դայակին, տատիկին կամ մանկապարտեզի մանկավարժին։ Բարեբախտաբար, այդպիսի պահվածքը հազվադեպ է հանդիպում և հուշում է այն մասին, որ երեխան վախենում կամ լավ չի ճանաչում ամենամտերիմ մարդուն։ Հիմնականում, սա պատահում է այն դեպքերում, երբ մայրն աշխատում է և, տնից հաճախ բացակայելով, քիչ է շփվում երեխայի հետ։
Հոգեբանները նշում են, որ այս երևույթն ի հայտ է գալիս այն դեպքում, երբ ծնողները երեխաների դաստիարակությունն ամբողջությամբ թողնում են դայակների հույսին։ Երբ երեխան վստահում է ծնողներին, նա իրեն բացարձակապես անվտանգ է զգում նրանց կողքին։ Նման պարագայում երեխան հարկ չի համարում կառավարել սեփական էմոցիաներն ու վարքը, չնայած այն հանգամանքին, որ շրջապատում գտնվում են նաև այլ մարդիկ։
Շարունակելի
Նյութի աղբյուրը՝ woman-rules.ru
