Կարենը զոհվեց խրամատում, մանկության ընկերոջ ձեռքից բռնած

Լուսանկարից մեզ նայող այս լուսավոր տղան Կարեն Մարտիրոսյանն է, Մարտակերտի շրջանի Կոճողոտ գյուղից։ Կարենը մեկն է այն հարյուրավոր երիտասարդներից, ով կյանքը դրեց հայրենիքի պաշտպանության զոհասեղանին, կռվեց մինչև վերջին շունչը, որ ապրի հայրենիքը։ 

Հայրը՝ Էրիկ Մարտիրոսյանը MediaHub-ի հետ զրույցում արցունքները չի կարողանում զսպել, ասում է՝ ամենադժվար բանն այն է, որ հերոս որդու մասին խոսելիս, ամենաուժեղ պահին թուլանում է․ «Կարենը մեր ուժն էր, մեր հենարանը, հիմա նրա կորստով, արժեզրկվեց անգամ ապրելը»։ 

Ընդամենը 24 տարեկան էր Կարենը։ 44-օրյա պատերազմին հոր հետ կամավորագրվելով Եղնիկներում, զինադադարից հետո, որոշել էր ծառայությունը հայրենիքին շարունակել պայմանագրային հիմունքներով, հերթափոխում էր Հաթերքի դիրքերում։ 

«Պարապած, կոփված տղա էր Կարենը, սովորական հայ տղա, որ գուցե շատերից ավելին էր սիրում հայրենիքը։ Հաճույքով էր բարձրանում դիրքեր, իսկ հանգստյան օրերին մեզ էր օգնում»,- ասում է հայրը, ափսոսանքով նշում, որ հիմա անցյալով է խոսում որդու մասին։ 

Ինքնամփոփ, ինչ-որ տեղ ամաչկոտ տղան շնորհիվ իր ֆիզիկական կարողությունների, նաև ճարպիկ էր։ Դա է թերևս պատճառը, որ 2023 թվականի սեպտեմբերյան դեպքերին, երբ լուրեր տարածվեցին նույն դիրքի անձնակազմի զոհվելու մասին, ծնողները սկզբում չհավատացին։ «Այդ օրը նա զանգեց ինձ, հարցրեց բոլորից։ Փոխարենը մենք մտածեինք իր մասին, նա էր անհանգստանում մեր մասին, անընդհատ խնդրում էր, որ ուշադիր լինենք։ Հաջորդ օրն առավոտյան գյուղը տարհանվում է, իսկ թեժ մարտերն այդ ուղղությամբ շարունակվում էին»,- վերհիշում է Էրիկը։ Ստեփանակերտ տարհանվելուց հետո, նույն օրը կեսօրին հաստատվում է զինադադարը, իսկ հայրը սկսում է որդու որոնումները։

«Զանգելն այդ օրերին բացարձակ հնարավոր չէր, որևէ մեկի մասին տեղեկություն իմանալու համար գնում էինք հոսպիտալներ, հիվանդանոցներ, օրերով եղել եմ մորգում, բայց անարդյունք»։

Հետո եկավ սեպտեմբերի 23-ը։ Մարտակերտից շատ դիակներ են տեղափոխել Ստեփանակերտ։ Մեր համագյուղացիներից մեկը՝ Մերուժանը, գնաց ու ճանաչեց և՛ իր եղբորը՝ Վարդանին, և՛ Էրիկի որդուն՝ Կարենին։ Նրանք ընկերներ էին, նույն դիրքում են կռվել ու միասին էլ զոհվել։ 

«Հետո իմացանք, որ ռուս խաղաղապահների հետ դիերը դիրքերից իջեցնելիս մարտական հենակետում Կարենն ու Վարդանը զոհվել են իրար ձեռքից բռնած, հավանաբար, փորձում էին իրար օգնել, բայց վնասվածքները շատ են եղել, տղերքը չեն դիմացել»,- ասում է մեր զրուցակիցը։ 

Էրիկի հոգու ցավը ոչ ոք չի կարող մեղմել։ Կարենի և Արցախի կորստով ոչ՛ հայրը և ոչ՛ մայրը դեռևս իրենց տեղը չեն գտնում. «Մարմնի ցավն ուրիշ է, հոգունը՝ ուրիշ»։ 

Սեպտեմբերյան իրադարձությունները Մարտիրոսյանների ընտանիքից խլեց նաև Էրիկի դստեր՝ Մերիի ամուսնուն։ Նա փրկարար էր Առաջաձոր գյուղի հենակետում, կրակի բաժին դարձավ սեպտեմբերի 25-ին, կնոջ խնամքին թողնելով 3 անափահաս երեխա։ Իսկ պատերազմում՝ սեպտեմբերի 19-ին զոհվեց նաև Կարենի եղբայրը, մորաքրոջ տղան՝ Էդվարդը։ 

Հայրն ասում է, որ Կարենը շատ ինքնուրույն ու նպատակասլաց երիտասարդ էր, արդեն իսկ մտածում էր ընտանիք կազմելու մասին։ «Բայց չգիտեմ, գուցե ընտրյալ ուներ, ինձ բան չի ասել։ Կարենի բոլոր երազանքները կապված էին Արցախի հետ։ Հայրենիքի ու Կարենիս կարոտն այժմ առնում ենք «Եռաբլուր» զինվորական պանթեոնում»,- հավելեց Էրիկ Մարտիրոսյանը։  

Հունան Թադևոսյան