Կուրգինյանը պատմել է, թե ինչպես է փոխվել վերաբերմունքը ԼՂ-ի նկատմամբ Հայաստանում
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Rossaprimavera.ru-ն գրում է, որ վերջին տարիներին Հայաստանում փոխվել է վերաբերմունքը Լեռնային Ղարաբաղի նկատմամբ. սերը իր տեղը զիջել է թշնամությանը: Zvezda ռադիոյի եթերում «Զրույց իմաստունի հետ» հաղորդման ժամանակ նման կերպ է արտահայտվել փիլիսոփա, քաղաքագետ, «Ժամանակի էություն» շարժման առաջնորդ Սերգեյ Կուրգինյանը։
Կուրգինյանը հիշեցրել է, որ 1980-ականներին Լեռնային Ղարաբաղը տարբեր ուժերի կողմից օգտագործվել է Խորհրդային Միության փլուզման համար։ Միևնույն ժամանակ, Արցախը Հայաստանից շատ ավելի քիչ բուրժուական էր և շատ ռուսամետ։
«Ղարաբաղը շատ տարբեր է Հայաստանից, (առնվազն) տարբեր է, նկատի ունեմ հայկական Ղարաբաղը։ Նա շատ ավելի քիչ բուրժուական էր, շատ ավելի մաքուր, շատ ավելի ռուսամետ, գրազ կգամ, իսկ ներքուստ սպարտական, որոշ չափով զինվորական։ Եվ դա ավելի ուշ՝ հետխորհրդային շրջանում, համակրանք էր ներշնչում, չնայած որոշակի դառը երանգ կար այն բանի նկատմամբ, որ նա մասնակցել էր Խորհրդային Միության փլուզմանը,- ասել է Կուրգինյանը,- ինքը՝ Հայաստանը, որը ԽՍՀՄ կազմում անհավանական հաջողությունների էր հասել, այդ տարիներին հետևում էր արևմտամետ քաղաքական գործիչ Լևոն Տեր-Պետրոսյանին, ով հետագայում դարձավ երկրի առաջին նախագահը, և ղարաբաղյան խաղաքարտն օգտագործեց միայն ԽՍՀՄ փլուզմանն օգնելու համար»։
«Հայաստանը, ինչպես ես համոզված եմ, խելագարվելով, սկսեց խոսել այն մասին, որ կարող է անջատվել ԽՍՀՄ-ից։ Հայերը պատմականորեն, դարերի ընթացքում կոտորվել են թուրքերի կամ պարսիկների կողմից, նրանք քիչ թե շատ փրկվել են Ռուսական կայսրության տակ, իսկ Խորհրդային Միությունը նրանց տվել է հանրապետություն և շատ բան՝ ավելին, քան որևէ մեկին»,- հիշեցրել է նա:
Այն տարիներին Հայաստանում անհնար էր հակաղարաբաղյան որևէ բան ասել։ Ղարաբաղի թշնամին լինել նշանակում էր թշնամի լինել հայ ժողովրդին, հիշեցրել է քաղաքագետը։
«Անցավ չորս-հինգ տարի, և այդ կատաղի, հիացական սերը Ղարաբաղի հանդեպ՝ «Իմ հողն է և վերջ» վերածվեց քմծիծաղի, Ղարաբաղի հասցեին վիրավորական անունների։ Մոնոէթնիկ Հայաստանում սկսվեց ցեղայինացումը, ամեն տեսակ երևանյան, ղարաբաղյան, զանգեզուրյան և Աստված գիտի, թե ուրիշ ինչ կլաններ առաջացան»,- ասել է Կուրգինյանը։
Տեր-Պետրոսյանին փոխարինեցին քաղաքական գործիչներ, որոնց կարելի է կոպիտ անվանել ղարաբաղյան կլան, մասնավորապես Ռոբերտ Քոչարյանը, որին Կուրգինյանը համարում է համարձակ մարդ, ռուսամետ քաղաքական գործիչ, և ում զրպարտել են։ Սակայն Քոչարյանն ու ղարաբաղամետ կլանը, առաջին հերթին, չկարողացան խանգարել Տեր-Պետրոսյանին մնալ այն հիմնական ստվերային խաղացողը, որը խաղում էր Արևմուտքի կողմում։
«Եվ երկրորդ հերթին դրանք չկարողացան պահպանել երկու գործընթաց՝ Հայաստանի սերը Ղարաբաղի հանդեպ, որը տրամագծորեն հակառակով փոխվեց, և հասարակության զարգացման դինամիկան բուն Հայաստանում: Հայաստանում հիմա տարբեր տեսակի օտար, բողոքական, քվազիբողոքական աղանդներն ավելի հզոր են, քան պատմական մեծ քրիստոնեական հայկական եկեղեցին: Օտարներն արդեն ավելի հզոր են», - պարզաբանել է քաղաքագետը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
