Ինքնիշխանության թիվ մեկ թշնամին խոսում է ինքնիշխանությունից

Նիկոլ Փաշինյանի կառավարման անփառունակ հնգամյակի ընթացքում ուրիշ բառ այդքան չի վարկաբեկվել, որքան «ինքնիշխանություն» բառը։ Փաշինյանն առիթ, թե անառիթ սեփական վախերը թաքցնելու, սեփական ամբիցիաները բավարարելու համար իր օրեցօր քչացող ընտրազանգվածի և գիտակցության հետ խնդիրներ ունեցող կողմնակիցների համախմբումն ապահովելու նպատակով սիրում է անընդհատ չարաշահել «ինքնիշխանություն» տերմինը, մինչդեռ ոչ ոք Հայաստանի ինքնիշխանությանն այդքան վնաս չի հասցրել իր պաշտոնավարման ընթացքում, որքան Նիկոլ Փաշինյանը։

Նա հենց ինքն է Հայաստանի ինքնիշխանության թիվ մեկ թշնամին և սրանք պարզապես արձանագրումներ չեն։ Ժամանակին Փաշինյանն ու իր կողմնակիցները ծամում էին երրորդ նախագահ Սերժ Սարգսյանի միսը, որ ապրիլյան քառօրյա պատերազմից հետո 800 հեկտար տարածքի համար մինչև վերջ պատերազմ չի մղել։ Թե ինչ ահռելի տարածքներ է Փաշինյանը կորցրել, թե՛ 44-օրյա պատերազմից հետո ու մինչ օրս այլևս նույնիսկ հնարավոր չէ հաշվել, մինչդեռ հենց այդ տարածքներն են, որ Հայաստանի ինքնիշխանության առաջին գրավականն են։

Բազմիցս ականատես ենք եղել, թե ինչպես են արձանագրել Հայաստանի սուվերեն տարածք Ադրբեջանի ներխուժմանը՝ հայտարարելով, թե մի սարի համար պայքար չի մղելու։ Իհարկե Փաշինյանին այս հարցում օգնում են նաև իր կողմնակիցները, որոնք ժամանակին 800 հեկտարի համար ոչինչ չէին խնայում Սերժ Սարգսյանին քնադատելու, իսկ այսօր աչք են փակում պարզապես իրենց կուռքի դավաճանական պահվածքին։

Ինքնիշխանության դեմ Փաշինյանի մեկ այլ քայլը կարելի է՝ նրա օրերս արած ուղերձը համարել, որտեղ ինքն իրեն հռչակում է անկախության շարժման առաջնորդ, մինչդեռ հենց Փաշինյանն է, որ լրջագույն հարված է հասցրել Հայաստանի անկախությանը։ 1991 թվականի անկախությունից հետո Հայաստանը երբեք այսքան կախյալ վիճակում չի եղել, որքան Փաշինյանի օրոք, ընդ որում կախվածության մեջ է հայտնվել, թե՛ Ռուսաստանից, թե՛ Արևմուտքից, թե՛ Իրանից և թե, ինչն ամենավատն է, Թուրքիայից և Ադրբեջանից։ Այսօր էլ շարունակում է թելել նրանց թելը, կատարել նրանց քմահաճույքները, հընթացս էլ խաբելով հայ ժողովրդին։

Աննա Բարսեղյան