Ցտեսությու՞ն, Հայաստան. Մարիա Դեգտերևան երկրի և ժողովրդի հեռանկարների մասին
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Sevastopol.su-ն գրում է, որ Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը ուղղակիորեն է ասել, որ ճանաչում է Ղարաբաղը որպես ադրբեջանական։ Եթե այդ հայտարարությունը ավելացնես հայաստանյան բոլոր վերջին իրադարձություններին, ապա դա սարսափելի է դառնում։ ՆԱՏՕ-ի հետ համատեղ զորավարժությունները, Փաշինյանի կնոջ այցն Ուկրաինա, Հռոմի ստատուտի վավերացումը (այդ թվում, ինչքան էլ ծիծաղելի է հնչում, Պուտինի հնարավոր կալանավորումով): Հայաստանի կառավարության գործողությունների ողջ համալիրը հուշում է, որ Հայաստանը ոչ միայն որոշել է լրջորեն և երկար ժամանակ վիճել Ռուսաստանի հետ, այլ նաև պատրաստ է զոհաբերել սեփական տարածքները հանուն «Արևմուտքի հետ բարեկամության»։
Բայց բոլորն են տեսնում, թե ինչի հանգեցրել Արևմուտքի հետ «բարեկամությունը» մեկ այլ նախկին խորհրդային հանրապետության համար, բայց եկեք չխոսենք տխուր բաների մասին։
Ինչը ամենաշատն է ցնցում՝ դա հայերն են: Անսահման հարուստ պատմություն և մշակույթ ունեցող ժողովուրդ, մայրցամաքի գրեթե առաջին քրիստոնյաները: Ժողովուրդ, որը սովոր է պատերազմներում պաշտպանել իր անկախությունը։ Հպարտ ու սկզբունքային ժողովուրդ։ Հայերի համար Ղարաբաղը պարզապես կարևոր և սուրբ պատմություն չէ, Ղարաբաղն առաջին հերթին քրիստոնեական քաղաքակրթությունը իսլամական աշխարհից բաժանող սահմանն է։
Այսինքն Հայաստանը, ընտրելով գլոբալ դեմոկրատիան, մաստակ ծամելով և համբուրգեր ուտելով հոլիվուդյան ֆիլմ դիտելը, վտանգում է ոչ թե առանձին վերցրած Ղարաբաղը, այլ իր պետականությունն ամբողջությամբ, եթե ոչ ազգային ինքնությունը։
Ի դեպ, ինքնության մասին: Աշխարհում ապրում է ավելի քան 10 միլիոն հայ և նրանցից միայն 2,9-ն է (ըստ պաշտոնական տվյալների) Հայաստանում։ Հայ ժողովուրդը մեծ հաշվով երկու տարբերակ ունի: Առաջինն այն է, որին ժամանակին հետևել են հրեաները. ցուցադրում են իրենց կամքը և, չնայած դժվարություններին ու դժվարություններին, ոտքի կանգնում պաշտպանելու իրենց պատմական տարածքները: Ստեղծում բանակ, կերտում պետություն, իհարկե, ձգելով գոտիները:
Երկրորդն այն է, որին հետևել է մեկ այլ հին ժողովուրդ` դա գնչուներն են։ Տարրալուծվել աշխարհում, ցրվել երկրներում և մայրցամաքներում, ստեղծել բարեկեցիկ կյանք ուրիշի ցանկապատի հետևում՝ առանց տոհմի կամ ցեղի:
Կարծես թե Փաշինյանը հիմա ամեն ինչ անում է, որ երկրորդ սցենարը գործի։ Իսկ ես՝ հայ ժողովրդին անվերջ համակրող մարդս, ահավոր ցավում եմ, որ դա տեղի է ունենում։
Ազգային ինքնության որոշակի հույս դեռ մնում է։ Եվ եթե դա հանկարծ արթնանա հայության մեջ, Փաշինյանը նույնիսկ մեկ րոպե չի մնա պետության գլխին, ես խորապես համոզված եմ դրանում։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
