Սերգեյ Տիտովը Ռուսաստանի և Հայաստանի միության մասին
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Polit.ru-ն գրում է, որ Լրագրող Սերգեյ Տիտովը Ռուսաստանի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունների և նրա պատմական դաշնակիցների մասին գրել է. «Սկզբից ի վեր առաջին անգամ անցած նոյեմբերին ես հիշեցի, որ իմ ժողովուրդը միայն ժամանակավորապես է ընկել խելագարության մեջ և ոչ միշտ էր այս վիճակում։ Դա Ծիծեռնակաբերդ և Երևանի Հայոց ցեղասպանության թանգարան այցելության ժամանակ էր։ Օսմանյան կայսրության հայ ազգին ոչնչացնելու անվերջ փորձերի մասին ցուցահանդեսն ուսումնասիրելիս պարբերաբար հիշատակումներ ես հանդիպում ռուսական բանակի մասին: ենթատեքստը միշտ մոտավորապես նույնն է։ Մեր զինվորները փրկեցին փախստականներին և պաշտպանեցին բնակչությանը: Ինչպե՞ս կարելի է չհպարտանալ նախնիներով: Միայն վերջում կա մեկ բացասական (շատ չոր ներկայացված) հիշատակում առ այն, որ Խորհրդային Ռուսաստանն իր քաղաքական շահերից ելնելով և հույս դնելով Թուրքիայի հետ բարեկամության վրա և թույլ տվեց հանցագործություններ կատարվել անտեսելով անցյալի ամբողջ քաղաքական ավանդույթը:
Կոնկրետ դա է իմ մոտ տպավորվել 2020 թվականի Ղարաբաղյան Երկրորդ պատերազմի ժամանակ Ստեփանակերտում իմ աշխատելու ժամանակ։ Արցախցիներն անընդհատ հարցնում էին, թե ինչու՞ են ռուսներն անտեսում իրենց, արդյո՞ք Պուտինը հասկանում է, որ «որ Հայոց նոր ցեղասպանությունից հետո նրանք կգան իր հետևից»։ Ես ամոթխած ինչ-որ բան էի փնթփնթում, որովհետև գիտեի պատասխանը: Ռուսաստանը, որը կար նրանց մտքում, իրականում գոյություն չուներ: Պուտինիզմը էապես փոխել է իմ հայրենիքը, շարունակվում է խորհրդային իշխանության հրեշավոր փորձերը ազգային շինարարության շուրջ։ «Ռուսական» արժեքները չեն ենթադրում «Քրիստոնյաներին պաշտպանելու» մասին որևէ հասկացություն (այստեղ ԱՄՆ-ը շատ ավելի հաջողակ է), Պուտինն ավելի մոտ է Թուրքիային (ցանկացած մահմեդական բռնապետին), քան հայերին, ուկրաինացիներին, եվրոպացիներին (և նույնիսկ ռուսներին): Որքան էլ քարոզչությունը երևակայի պատմական Ռուսաստանի հետ իր կապի մասին՝ այն չկա: Պուտինը «ցար» չէ, այլ միջին խորհրդային գլխավոր քարտուղար։
ՌԴ ԱԳՆ-ի նվնվոցն ամերիկացիների հետ շփվող Փաշինյանի մասին զզվելի է: Ցանկացած նորմալ ազգի նպատակը նրա գոյատևումն է, ուստի տրամաբանական է, որ Հայաստանը փորձում է գտնել գոնե մեկին, ով կարող է Թուրքիային ասել, որ իրենց մտածացը նոր ցեղասպանության մասին հանցավոր են։ Ռուսաստանի Դաշնությունն իր ներկայիս տեսքով դրանում օգնական չէ:
Վստահ եմ, որ Ադրբեջանը (Թուրքիան) վաղ թե ուշ կսեղմի Ղարաբաղին, կներխուժի Ստեփանակերտ և կվերցնի այդ տարածքները։ Իսկ եթե կարողանա ավելի շատ կվերցնի, անպայման կվերցնի։ Ռուսաստանը զբաղված է ԿԳԲ-ի տարեց սպայի հիվանդ երևակայություններով: Իմաստ չունի վիրավորվել Հայաստանից Ռուսաստանի հետ հարաբերությունները խզելու և նորմալ դաշնակից գտնելու ցանկության պատճառով։ Մի օր կվերջանա պուտինիզմը, Դումայում անպայման կհայտնվի մի կուսակցություն, որը կպահանջի մեր արտաքին քաղաքականության վերանայում, բարեկամություն բնական դաշնակիցների հետ (Հայաստանը լավագույնս է համապատասխանում այս հայեցակարգին, Եվրոպան նույնպես): Բայց մինչ հայերը սպասում են այդ հրաշալի օրերին, կարող են շատ բան կորցնել։ Ես ցանկանում եմ այդ հրաշալի ժողովրդին շուտափույթ նորմալ դաշնակից գտնել (նույնիսկ եթե սկզբում դժվար լինի)»։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
