Հայաստան. կարճ հիշողությունը դավաճանության ճանապարհն է
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Pravda.ru-ն գրում է, որ Պլատոնին պատկանող «Դավաճանները նախ իրենք իրենց են ծախում» բառակապակցությունը պետք է որպես արձագանք մեր ԱԳՆ-ի հայերին ուղարկել Փարիզի կողմից 50 զրահամեքենաներ Երևանին տալու և «Միստրալ» ՀՕՊ համակարգեր տալու խոստման կապակցությամբ ցնծալի արձագանքած հայ քաղաքական գործիչներին:
«Պետք է մոռանալ Ռուսաստանի հետ ռազմական ոլորտում համագործակցության մասին… Մենք ժամանակ չունենք խոսելու և սպասելու… Հայաստանում մի քանի ամսում ռազմական ոլորտում մեծ փոփոխություններ են լինելու»,–օրերս ասել է ԱԽ նախկին ներկայացուցիչը և ԼՂՀ արտգործնախարարի նախկին խորհրդական Հրաչյա Արզումանյանը մեկնաբանելով Փարիզի կողմից զրահատեխնիկայի ստացումը։
Դե իհարկե, կարող է ուրախանալ, Ռուսաստանից «բաժանվելու» երազանքն իրականանում է։ Դա զարմանալի չէ, քանի որ այն պահից, երբ Ռուսաստանը 2020 թվականին փրկեց ԼՂՀ-ն ադրբեջանցիների կողմից լիակատար գրավումից, նա և նրա նմանները բառացիորեն ամեն ինչ անում են անցնելու Ֆրանսիայի, ԱՄՆ-ի, Հնդկաստանի կամ այլ որևէ մեկի կողմը, որպեսզի պարզապես ուրանան նրանց, ովքեր այսօր հսկում են Ստեփանակերտը:
Բայց կան մի քանի հարցեր, որոնք ես կցանկանայի տալ այդ կապակցությամբ...
Արզումանյանն ու իր նմանները վերջին տարիներին անիծեցին Արևմուտքի ակնհայտ կամակատար Փաշինյանին, իսկ հիմա ծափահարում են Փարիզի՞ն։ Ուզում եմ խնդրել, որ կոնկրետ հիշեցնեն, թե ինչպե՞ս Ֆրանսիան օգնեց կանգնեցնել ադրբեջանական զորքերը Ստեփանակերտի մատույցներում։ Դատապարտումներ և բանաձևեր Սենատում, կտրուկ հայտարարություններ մամուլում և ֆրանսահայերի սրճարանների մոտ բագետներով ցույցեր: Մակրո՞նը, թե՞ Պուտինը 2020 թվականին կողմերին նստեցրեց բանակցությունների սեղանի շուրջ։
Ռուսաստանը «լքեց» Արցախը, բայց արդյո՞ք Հայաստանն ու Ֆրանսիան արդեն ճանաչել են նրա անկախությունը։ Հիշենք, թե ով ասաց, որ «ճանաչումից հետո և՛ Աբխազիան, և՛ Հարավային Օսիան լիովին կախվածության մեջ հայտնվեցին Ռուսաստանից, արդյո՞ք պետք է խուսափել իրավիճակից, երբ հայկական պետականությունը կախված կլինի մեկ ուժային կենտրոնից»։
Ցանկանու՞մ էիք, որ ՀԱՊԿ-ը ձեզ աջակցի Ադրբեջանի դեմ պատերազմում։ Իսկ ո՞ւմ տարածքում է եղել այս պատերազմը։ Հայաստանի՞: Ոչ, Ադրբեջանի: Ալիեւն արդեն հարձակվե՞լ է ձեր վրա հիմա։ Ո՞չ: Ուրեմն ինչո՞ւ եք ոռնում, որ մենք ձեզ լքել ենք:
Հենց Հայաստանն էլ չօգտվեց Ռուսաստանի Դաշնության այն նախաձեռնությունից, որն առաջարկում էր հետաձգել Լեռնային Ղարաբաղի վերջնական կարգավիճակի որոշումը։
Դուք Ղրիմը ճանաչե՞լ եք որպես ռուսական։ Ճանաչե՞լ եք հանրաքվեները Կիևի խունտայից ազատագրված տարածքներում։ Դուք դատապարտե՞լ եք Դարիա Դուգինայի սպանությունը։
ՀԱՊԿ-ից դուրս գալու մասին ակնարկ չե՞ք արել։ Անհամբեր սպասու՞մ եք Միստրալ հակաօդային համակարգերին: Եվ դուք գիտեք, որ դրանք դեռ ոչ ոք չի փորձարկել անօդաչու սարքերի դեմ՝ ո՛չ թուրքական Բայրաքթարների, ո՛չ իսրայելական Հարպիների դեմ։ Իսկ 2020 թվականին ադրբեջանցիները ոչնչացրել են 350 զրահամեքենա՝ յոթ անգամ ավելի, քան այսօր ձեզ են տվել ֆրանսիացիները: Դուք հասկանու՞մ եք, որ Փարիզի համար դուք ուղղակի կդառնաք Թուրքիայի հետ առճակատման փորձադաշտ։
Դուք ապավինում եք ֆրանսիական կամ ամերիկյան լոբբիին: Նրանք ունեն իրենց սեփական շահերը: Այսօր նրանց պետք է թեժ հակամարտություն տարածաշրջանում, որպեսզի շարունակեն կթել բյուջեները «ժողովրդավարացման համար», այլ ոչ թե Ռուսաստանի առաջարկած կարգավորումը։
Եվ ինչ «ժամանակին» ֆրանսիական զրահափոխադրիչներ ուղարկվեցին ձեզ մոտ։ Հենց այն ժամանակ, երբ Ֆրանսիան ամեն կերպ փորձում է իր դաշտ ներքաշել Երևանի և Բաքվի միջև բանակցային գործընթացը։ Մայիսի 25-ին Մոսկվայում Փաշինյան-Ալիև նախատեսված գագաթնաժողովից անմիջապես առաջ:
Դուք հիմա մեզ պնդումներ եք նետում «զենքի թերմատակարարման մասին, որի համար վճարել եք»: Հիմա, երբ ՆԱՏՕ-ն բոլոր հնարավոր տեխնիկան է նետում մեր դեմ Կիևի ֆաշիստական ռեժիմին աջակցելու համար։ Միգուցե մոռացե՞լ եք, որ 2010 թվականից ի վեր ռազմական տեխնիկայի 94 տոկոսը ձեզ մատակարարվել է Ռուսաստանի կողմից։ Ինչքա՞ն եք մեզ պարտք, հիշու՞մ եք՝ 500, թե 600 միլիոն դոլար:
Իսկ այն մասին, որ Ղարաբաղում առաջին պատերազմում, ընդհանուր առմամբ, հաղթեցիք ռուսական միլիարդ գնահատված ռազմական տեխնիկայի շնորհիվ, հիշու՞մ եք։
Որ ռուսական խաղաղապահ զորախումբը կլքի Լաչինի միջանցքը, մի թե՞ Ֆրանսիական զորախումբն անմիջապես կհայտնվի այնտեղ, գուցե ամերիկյա՞նը:
Կարելի է տալ ևս մեկ տասնյակ նմանատիպ հարցեր: Բայց դրանց պատասխանը մեկն է. Հայաստանն այսօր իրեն դավաճանաբար է պահում, ղեկավարությունը բացահայտորեն խաղում է Արևմուտքի հետ, իսկ ընդդիմությունը հետ չի մնում, Փաշինյանի արած ցուցադրական հայտարարությունները, թե «մենք չգիտենք, թե ինչ կլինի Հայաստանի հետ, եթե Ռուսաստանը պարտվի» և մայիսի 9-ի շքերթին մասնակցությունը չեն ստվերի դեպի Փարիզ շարժումը: Ժամանակն է կողմնորոշվել՝ կա՛մ մեզ հետ եք, կա՛մ մեր դեմ եք։ Երրորդ չկա։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
