Հաղթանակ կլինի այն ժամանակ, երբ այլևս չեն լինի պատերազմներ։ Խաղաղություն կլինի այն ժամանակ, երբ կիշխի սերը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Պատերազմներում մի ողջ կյանք անցկացրած մեր հարազատների շնորհիվ է, որ հիմա մենք կանք։
Թեկուզ և ծնվել ենք մութ ու ցուրտ 90-ականներին, միևնույնն է, բախտավոր ենք, որ մեր աչքերի առջև մարդ չեն սպանել։ Իսկ բախտավորության ամենամեծ ապացույցն այն է, որ, անկախ բոլոր թերություններից, մենք ապրում ենք համեմատական խաղաղության մեջ։
Բայց, գիտե՞ք, կա ավելի մեծ խնդիր, համամարդկային խնդիր։ Երբևէ մտածե՞լ եք, թե ինչ է պատերազմը, ինչու՞ են պատերազմներ լինում, ու՞մ է պետք այդ ամենը։ Երեկ երկար մտածում էի ու հասկացա, որ դրանք ոչ այլ ինչ են, քան պետությունների ղեկավարների քմահաճույք։
Ինքներդ մտածեք։ Դեռ հին դարերում թագավորները պատերազմել են իրենց տարածքները ընդլայնելու համար, չէ՞, բայց երբեք չեն հետաքրքրվել, թե արդյո՞ք դա պետք է իրենց ժողովրդին. ախր խեղճ ժողովուրդն այսպես էլ է հանգիստ ապրում։ Դա քմահաճույք չէ՞ արդյոք։
Իսկ նվաճողական պատերազմներից էլ հետագայում բխել են նվաճված ժողովուրդների ազատագրական պատերազմներն ու հերոսամարտերը, չէ՞։ Ազատագրական պատերազմերը դեռ ավելի պատճառաբանված են.
ժողովուրդն իր երբեմնի ազատությունն է ուզում վերադարձնել։ Ամեն դեպքում, ոչինչ չի փոխվել։
Նախորդ դարում էլ 2 համաշխարհային պատերազմեր տեղի ունեցան ու միլիոնավոր մարդիկ զոհ գնացին հենց այդ պատճառով։ Չեմ կարող չնշել, որ դրանցից առաջինը «զարդարված» էր Մեծ եղեռնով։ Իսկ երկրորդը զուտ իշխանության ու քաղաքական շահերի հերևանք էր։ Իսկ այդ շահերն արդյո՞ք պետք էին ժողովրդին, հասարակ գյուղացուն ու քաղաքացուն։
Իշխանություն. ահա՛ պատերազմների ծնողը։ Հաղթանակ. ահա՛ իշխանության ծնողը։ Նվաճված ժողովուրդ և դրա առաջնորդ. ահա՛ նոր, պատճաբանված ու համեմատաբար արդարացի` ազատագրական պատերազմի ծնողը։ Իսկ պատերազմը պատերազմ է, լինի դա արդարացի, թե անարդարացի։ Այստեղ են ասել` չարը չարիք է ծնում։
