Ինչպե՞ս արցախա-ադրբեջանական կոնֆլիկտը դարձավ հայ-ադրբեջանական

Մինչ 2020թ-ի 44-օրյա պատերազմը կար կոնֆլիկտ, որը հստակ կոչվում էր արցախա-ադրբեջանական: Իհարկե, որպես կողմ բանակցում էր Հայաստանը, որը ներկայանում էր, որպես Արցախի անվտանգության երաշխավոր, և` Ադրբեջանը: Երբ Նիկոլ Փաշինյանը որոշեց բանկացությունները սկսել սեփական կետից, ինչ-որ փուլում Թուրիքան ևս արդեն բացահայտ դարձավ բանակցությունների կողմ: Մինչ այդ, արցախա-ադրբեջանական խնդրի մասին, կարելի է ասել, հրապարակային չէր խոսում: Դա քննարկվում էր Ալիևների ընտանիքի հետ: 

«Բանակցում ենք» արտահայտությունը հիմա բերել է նրան, որ Փաշինյանն իր ասուլիսում խոսում է միայն հայ-ադրբեջանական հակամարտությունից, որը նախկինում չի եղել: Ադրբեջանը երկար տարիներ ջանք չէր խնայում Արցախի հարցը Հայաստանի և Ադրբեջանի վեճի առարկան դարձնելու համար: Այդպես Արցախի ինքնորոշման խնդիրը դուրս էր թողնվում: Այսինքն՝ ՀՀ-ն գրավել է Ադրբեջանի տարածքը և պետք է ետ վերադարձնի: Փաստացի հիմա հասնում է դրան:

Այս իշխանությունն իր նախորդներին մեղադրում էր Արցախը բանակցություններից դուրս թողնելու մեջ, հիմա՝ ինքը մոռացել է Արցախի մասին ընդհանրապես և լուծում է հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտ, որը փաստացի գոյություն չի ունեցել: Այս իշխանության ձեռքով ստեղծվել է հայ-ադրբեջանական հակամարտություն: Ժամանակին Ադրբեջանը չէր երազում նույնիսկ Շուշիի և Ստեփանակերտի մասին, հիմա Երևանն ու Սևանն է ուզում, Զանգեզուրի միջանցք կոչվածը և նույնիսկ ամբողջ Սյունիքն է ուզում, հանքեր և այլն:

Սրա և՛ պատասխանատուն, և՛ մեղավորը ՀՀ իշխանությունն է և իր ձեռնադրմամբ աշխատող Արցախի իշխանությունը, որի հետ կարծես նույնիսկ տարակարծություններ չունեն: 

Հաջորդ իշխանությունը ներկային մեղադրելու է հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտ ստեղծելու կամ գուցե հրահրելու մեջ: Հիմա նախորդները Արցախին բանակցություններից դուրս թողնելը մեկնաբանում են նրանով, որ եթե ինչ-որ փուլում իրենք բանակցություններում ձախողեին, ապա ասեին, որ այո՛, իրենց համոզել են, բայց հիմա էլ հերթն Արցախինն է, պետք է խոսել նաև Ստեփանակերտի հետ: Այստեղ հարց է առաջանում, երբ Նիկոլ Փաշինյանին մեղադրեն հայ-ադրբեջանական կոնֆլիկտ ստեղծելու կամ հրահրելու մեջ, Արցախից հրաժարվելու և միայնակ թողնելու, նրա անվտանգության երաշխավորը չլինելու մեջ՝ ի՞նչ հիմնավորմամբ է արդարանալու:

Աննա Ավետիսյան