Մեծ ընկերություն. Ադրբեջանը կողմ է Պուտինի ու Լուկաշենկոյի համար Հաագայի տրիբունալի ստեղծմանը
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Iarex.ru–ն գրում է, որ ԵԽԽՎ-ն ընդունել է «Ուկրաինայի դեմ Ռուսաստանի Դաշնության ագրեսիայի իրավական և մարդու իրավունքների ասպեկտներ»–ի 2428–րդ բանաձևը։ Բանաձևի հենց անվանումը վկայում է դրա բուռն հակառուսական կողմնորոշման մասին։ Դա հաստատում է բանաձևի ողջ տեքստը, որը տոգորված է ռուսաֆոբությամբ։ Անգամ բանաձևում կան հատվածներ, որոնք, ինչպես ասում են, ընդունելի են «ընդունելի լինելուց այն կողմ են»:
Այսպիսով, բանաձևի 6-րդ կետում խոսվում է «Ուկրաինայի դեմ հանցավոր ագրեսիայի դեպքում հատուկ միջազգային քրեական տրիբունալի ստեղծման անհրաժեշտության մասին»։ ԵԽԽՎ-ի առաջարկով այդ տրիբունալը պետք է ստեղծվի Հաագայում, այսինքն այնտեղ, որտեղ դատվել է սերբական ղեկավարությունը՝ Միլոշևիչը, Մլադիչը, Կարաջիչը, Շեշելը և սերբ այլ հայրենասերներ։
Այդ առումով պետք է ուշադրություն դարձնել այն փաստին, որ բանաձևի 7.3 կետը հատուկ նախատեսում է Ռուսաստանի բարձրաստիճան պաշտոնյաների անձեռնմխելիությունից զրկում։ «Պետության կամ կառավարության ղեկավարի, կառավարության կամ խորհրդարանի անդամի, ընտրված ներկայացուցչի կամ պետական պաշտոնյայի պաշտոնը ոչ մի կերպ չի ազատում մեղադրյալին ագրեսիայի հանցագործության համար քրեական պատասխանատվությունից և չի արդարացնում պատիժը մեղմելը»,- ասվում է փաստաթղթում։ Այսինքն պարզ է, որ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինն է այդ միջազգային տրիբունալի կողմից համարվում է հետապնդման հիմնական օբյեկտ։ Դե, և որպես տորթի վրայի ելակ բանաձևի 7.1 կետում ասվում է, որ տրիբունալի իրավասությունը «կներառի Բելառուսի ղեկավարության դերն ու մեղսակցությունը Ուկրաինայի դեմ ագրեսիվ պատերազմում»։ Այսինքն Լուկաշենկոն հիմա չպետք է կասկածի, որ պարտության դեպքում իր տեղը Հաագայում Պուտինի կողքին է լինելու։ Այսինքն Բելառուսի ղեկավարը վերջապես պետք է իր համար եզրակացություններ անի ու պատերազմի գնա Ուկրաինայի դեմ, որպեսզի արագացնի մեր ընդհանուր հաղթանակը։ Բայց խոսքը դրա մասին չէ:
Բանաձևն ընդունվել է գրեթե միաձայն՝ մեկ ձեռնպահ ձայնով։ Սակայն հետաքրքիրն այն է, որ «կողմ» քվեարկողների թվում են եղել Ադրբեջանի ներկայացուցիչներ Էրկին Գադիրլին և Քոնուլ Նուրուլլաևան։ Հայկական պատվիրակությունը և ԵվրԱզԷՍ-ի մյուս երկրների պատվիրակությունները չեն աջակցել բանաձևին։ Այսինքն այն երկրներից, որոնց ՌԴ ԱԳՆ-ն դասում է որպես բարեկամ պետություններ և նույնիսկ դաշնակիցներ, միայն Ադրբեջանն է կողմ քվեարկել Պուտինի և Լուկաշենկոյի հարցով տրիբունալի աջակցության բանաձևին։
Եվ դա չնայած այն բանին, որ վերջին տարում ՌԴ ԱԳՆ-ն փրփրում է բոլորին ապացուցելու, թե Ռուսաստանի հուսալի «դաշնակիցն» է Ադրբեջանը և որքան անվստահելի է Հայաստանը և հատկապես Փաշինյանը։ Այսինքն Ալիևը, Լուկաշենկոյի խոսքերով, «մեր մարդն է»։ Ուրեմն ի՞նչ, բատկա, «օգնեցի՞ն քեզ»։ Ստացա՞ր «ձեր տղամարդուց» մեջքին դանակ։ Միշտ պետք է հիշել Պետրոս Առաջինի խրատը «Թուրքին մի՛ վստահիր»։ Ե՞րբ, վերջապես, մեր ղեկավարությունը կդադարի հավատալ թաքնված ռուսաֆոբների քաղցր խոստումներին։ Միգուցե, ի վերջո, Պուտինին ու Լուկաշենկոյին ուղղված անձնական վիրավորանքը ստիպի՞ նրանց ավելի սթափ նայել իրերին։ Իսկ հիմա ի՞նչ կասեն ադրբեջանական «դաշնակցի» պաշտպանները՝ սկսած ԱԳՆ խոսնակ Զախարովայից մինչև ՄԳԻՄՕ-ի ռեկտոր Տորկունովը։
Եվ ի վերջո, տեղի ունեցածը մեկ դրվագ չէ։ Ադրբեջանի հակառուսական կուրսը բավականին համակարգված է իրականացվում: Նախ, դա սադրանքն է Լաչինի միջանցքում, որը Ռուսաստանին դրեց ծանր դրության մեջ և ՌԴ ԱԳՆ-ի թողտվությամբ ճանապարհ բացեց արևմտյան էմիսարների ԼՂ հակամարտության գոտի ներթափանցելու համար։ Դրան կարող ենք ավելացնել Ուկրաինային տնտեսական օգնությունը՝ էլեկտրագեներատորների մատակարարման և Բուլղարիայում ադրբեջանական նավթի վերամշակման տեսքով, ադրբեջանցիների կողմից վերահսկվող «Լուկօյլ» ընկերության կողմից Ուկրաինայի զինված ուժերին մատակարարումները։
Մի խոսքով, ԵԽԽՎ-ում ադրբեջանցիների քվեարկությունը Ռուսաստանի ղեկավարության համար պետք է դառնա ճշմարտության պահը։ Պետք է վերանայվի Ադրբեջանի որպես դաշնակցի նկատմամբ վերաբերմունքը, և պետք է ի հայտ բերվեն Ռուսաստանում գտնվող ադրբեջանցի արտաքին գործակալները, որպեսզի չեզոքացվի մեր ներքին և արտաքին քաղաքականության վրա ազդելու նրանց կարողությունը։
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
