Կոլցովցի նկարիչը Հայաստանը համարում է կոլորիտի դպրոց
ՎԵՐԼՈՒԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ
Naukogradpress.ru-ն գրում է, որ ամռանը Հայաստան է այցելել Կոլցովոյի արվեստի դպրոցի ուսուցչուհի, Նկարիչների ստեղծագործական միության անդամ Օքսանա Չերնիշևան։ Նրա տպավորությունները հարուստ մշակույթով և արտասովոր բնություն ունեցող երկիր կատարած ճանապարհորդությունից այն կտավների վրա են, որոնք այժմ ցուցադրվում են արվեստի դպրոցում:
— Սպիտակ լեռներ ու սև միջնադարյան վանքեր քարե պատկերասրահներով, վարդագույն տուֆից կառուցված Երևան ու Սևան փիրուզագույն ջրով — Հայաստանն ինձ համար դարձել է կոլորիտի դպրոց,- ասել է նկարչուհին,- Հայաստանի մշակույթը արմատացած է մարդկության հնագույն պատմության մեջ։ Այդ ժողովուրդը քրիստոնեությունն ընդունել է 4-րդ դարում։
Եվ ոչ միայն ստեղծել է իր ճարտարապետությունը, կերպարվեստը, այլ նաև դարերի ընթացքում կարողացել է պահպանել այդ ժառանգությունը։ Սանահինը, Հաղպատը, Գեղարդը, Գոշավանքը, Հաղարծինը, Սևանավանքը, Նորավանքը, Խոր Վիրապը և 6-9-րդ դարերի տաճարները, վանքերը պահպանել են իրենց պարիսպները, այսօր այստեղ են գալիս հնագույն շինարարների ժառանգները։ Ինտերիերները պարզ ու լակոնիկ են հստակ որմնադրությամբ, ազնիվ քարի հյուսվածք, սրբապատկերները քիչ են, նկարներ չկան: Հետաքրքիր ավանդույթ կա՝ աղջիկները հաճախ կանգնում են խորանի առաջ ու երգում։ Թափանցիկ հստակ ձայնը լցնում է արձագանքող տարածության դատարկությունը, վեր է բարձրանում, ինչպես մոմի բոցը փորագրված խաչքարի մոտ։ Խաչքարը հայ ժողովրդի յուրահատուկ ավանդույթ է, որը պահպանել է հնագույն սիմվոլիկան և քարի փորագրության բարդ տեխնիկան։ Երկու միանման խաչքար չկա։ Յուրաքանչյուր աղոթքի քար տարբեր է:
Գորգագործությունը մեկ այլ հին ավանդույթ է: Հնագույն զարդանախշերի պատմությունը վերածվում է հեքիաթի, և եթե այցելեք Երևանի շուկա, ապա պարզապես կտեսնեք «կարապետների (գորգերի) թատրոնը։ Արևելյան հեքիաթը թափանցում է դիտողի երևակայությունը՝ գերելով իր տարօրինակ մեղեդիով, կծու բուրմունքներով և հնչեղ, նուրբ գունավորմամբ։Նուռը Հայաստանի խորհրդանիշն է: «Հյութալի ռուբինի նռան հատիկները մարդիկ են, մենք բոլորս… Եվ մենք բոլորս միասին մեկ ժողովուրդ ենք»,- հպարտությամբ ասում են այդ հին քաղաքակրթության ժառանգները։ Հիշում են, որ Ջրհեղեղից հետո Նոյի տապանը կանգ է առել Արարատ լեռան վրա։ Արարատը Հայաստանի ևս մեկ խորհրդանիշ է, և դուդուկը լաց է լինում կորած հինավուրց սրբավայրի անհասանելիության համար։ Վարդագույն տուֆի քաղաք Երևանը հատկապես գեղեցիկ է առավոտյան։ Միջնադարյան եկեղեցիների բրգաձև գմբեթների գույնը միահուսվում է խորհրդային շրջանի հանդիսավոր ճարտարապետության մեջ չկորցնելով ազգային բնօրինակ հատկանիշը։ Եղնիկ, սիրամարգ, խաղող և շատրվաններ, շատ-շատ շատրվաններ և շատ հարուստ կանաչապատում, որոնցում թաղված է վարդագույն քաղաքը:
Նյութը հրապարակման պատրաստեց Կամո Խաչիկյանը
