Արտաքին քաղաքական վեկտորի փոփոխությունը հղի է նորանոր վտանգներով

Հայաստանի անվտանգության խորհրդի քարտուղար Արմեն Գրիգորյանը այս օրերին ՆԱՏՕ-ում է, մինչ այդ նա եղել է Միացյալ Նահանգներում, հանդիպումներ ունեցել և մի քանի հարցազրույցներ տվել, որոնք հրապարակում են վերջին օրերի ընթացքում։

Ըստ էության, փաստն այն է, որ Արմեն Գրիգորյանի այցը ամերիկյան քաղաքական շրջանակներն օգտագործում են հակառուսական հերթական ալիքը բարձրացնելու, Հայաստանի իշխանություններին էլ հակառուսական այդ ալիքի մեջ ներքաշելու համար։ Ինքը՝ անվտանգության խորհրդի քարտուղարը, հնարավորինս զուսպ և դիվանագիտորեն արտահայտվելու փոխարեն, լիովին տեղիք է տվել նման քարոզչական հնարքների համար։

Ըստ էության, գրեթե բաց տոնով Ռուսաստանին մեղադրել է Հայաստանի իշխանություններին չաջակցելու, ռազմագերիների հարցերում չօգնելու, ինչպես նաև ադրբեջանական ագրեսիան չկանգնեցնելու մեջ, փոխարենը շնորհակալություն է հայտնել Միացյալ Նահանգներին, նշել, թե այդ երկիրը միակն է, որն աջակցեց Հայաստանին։ Թերևս հենց Արմեն Գրիգորյանի այս հայտարարությամբ կարելի է մեկնաբանել ՌԴ ԱԳՆ պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովայի չափազանց նյարդային արձագանքը հայ ռազմագերիներին գնդակահարելու տեսանյութին։

Եթե եվրոպական և արևմտյան կառույցների ներկայացուցիչները դատապարտում էին Ադրբեջանին, ապա Զախարովան համարյա հավասարության նշան է դնում Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև։

Մինչդեռ նույն այդ եվրոպական կառույցների արձագանքից կարելի է եզրակացնել, որ Հայաստանի Հանրապետությանը որևէ մեկը չի սպասում Եվրոպայում, ընդհակառակը, փորձում են իրավիճակն օգտագործել իրենց շահերի և երկակի ստանդարտների համար։ Վառ օրինակը Հարավային Կովկասում և ԵՄ հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարի երկու թվիթներն էին։

Եթե առաջին դեպքում նա դատապարտում էր ադրբեջանական վայրագությունները, ապա կարճ ժամանակ անց հայտարարում, թե իբր հայերի կողմից էլ գազանությունների մասին տեսանյութեր է ստացել և դատապարտող մի հայտարարություն էլ արել է Հայաստանի հասցեին։ Եվ որքան էլ գործող իշխանությունները հայտարարեն, թե թույլ չեն տա հավասարության նշան դնել զոհի և հանցագործի միջև, փաստն այն է, որ եվրոպական կառույցները Հայաստանն օգտագործում են որպես մանրադրամ Ադրբեջանի և Թուրքիայի հետ իրենց հարաբերություններում, ինչպես նաև Ռուսաստանի դեմ նոր ալիք բարձրացնելու համար։

Թե ո՞ւր կարող է հասցնել արտաքին քաղաքական վեկտորը փոխելու և Հայաստանի գլխին նոր վտանգներ բերելու փաշինյանական այս քաղաքականությունը, բարդ է ասել, սակայն հարկավոր է մտահոգվել։

Սամվել Երեմյան