Արտադրված է Նոյեմբերյանում. «Moviyan», երբ մարզում աշխատելն առավելություն է
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
29-ամյա դիզայներ, նկարիչ-մոդելավորող Մերի Ամիրաղյանը սահմանամերձ Նոյեմբերյանում իր փոքրիկ բիզնեսն է հիմնել. փոքրիկների ու նրանց մայրիկների համար իր ձեռքով գլխակապեր, մազակալներ ու գլխարկներ է պատրաստում.
«Moviyan անունը ստեղծվել է դեռևս 2012 թվականին, երբ ես դեռ 4րդ կուրսի ուսանող էի: Որոշել էի, որ այն հագուստը, որը պիտի ցուցադրվի դիպլոմային աշխատանքի ժամանակ, պիտի լինի իմ ստեղծած ապրանքանիշով: Հիշում եմ՝ ամբողջ օրը մտածում էի, գրում, ջնջում, ոչ մի անուն դուրս չէր գալիս, ինչ մտածում էի, մեկ ժամ հետո ասում էի չէ, էս մեկն էլ չեղավ: Ու շաբաթներ շարունակ մտածելուց հետո ընտրեցի Moviyan-ը՝ Մերի Մովսեսի Ամիրաղյան-ը մեկ անվան մեջ:
Ավարտելուց հետո եկա Նոյեմբերյան, դե, բնականաբար, այստեղ հենց իմ մասնագիտությամբ աշխատանք չկար, նորաձևության սրահ բացելու համար ռիսկի չդիմեցի, և այդպես որոշեցի, որ կսկսեմ աքսեսուարներից, քանի որ դեռևս ուսանողական տարիներին հագուստի բրոշներ էի պատրատում, ամեն ինչ ուզում էի փորձել, տեսնել՝ ի՞նչը ավելի լավ կստացվի: Ծնողներիցս հիսուն հազար դրամ վերցրեցի՝ աքսեսուարներ պատրաստելու տարբեր պարագաներ գնելու համար: Այդ ժամանակ շատ նորաձև էին «աբադոկները»՝ հուլունքներով, ծաղկային հետաքրքիր լուծումներով, և դա էլ ինձ ոգեշնչեց, որ փորձեմ. բացեցի ֆեյսբուքյան էջ և անհամբեր սպասում էի իմ առաջին պատվերին»,- 1or.am-ի հետ զրույցում պատմում է Մերին:
Մերիի խոսքով՝ սկզբնական շրջանում շատ դժվար էր Երևանից հեռու լինելը, քանի որ ամեն մանրուքի համար ստիպված էր երեք ժամ ճանապարհ գնալ, որ գնի անհրաժեշտ պարագաները.
«Պատվերներ ուղարկելն էլ էր խնդիր, քանի որ ամեն անգամ չէի կարող ես ինքս գնալ Երևան, բայց ես չէի հիասթափվում, քանի որ նպատակներին հասնելու համար պայքարել էր պետք:
Մարզում աշխատելն իմ կարծիքով առավելություն է, թող ոչ ոք չբողոքի, որ մարզերում աշխատանք չկա, ուղղակի մեծ ցանկություն և աշխատասիրություն է պետք:
Իր գործում Մերին դժվարանում է թերություններ նշել, քանի որ իսկապես սիրում է աշխատանքն ու ամեն ինչ հաճույքով է անում.
«Հիշում եմ՝ սկզբնական շրջանում ինձ համար հագուստ գնելիս այնքան չէի ուրախանում, ինչքան նոր կտորներ, նոր նյութեր գնելիս, անչափ ոգևորվում էի, երբ նոր մտքերի համար նոր խանութներ էի բացահայտում: Երևի միակ թերությունը միշտ ծանրաբեռնված լինելն է, հանգիստ ասվածը վերջին տարիներին չգիտեմ՝ ինչ է: Մի անգամ՝ գերհոգնած ժամանակ, գիշերը ժամը երեքին որոշեցի, որ վերջ, էլ պատվերներ չեմ ընդունում, բայց ամեն ինչ շուտ անցավ: Արդեն անհատական պատվեր չեմ վերցնում, քանի որ մի պահ զգացի, որ սկսում եմ աշխատանքս անել ուղղակի որպես պարտականություն, իսկ հիմա մտքերիս ազատություն եմ տվել և ավելի հանգիստ եմ:
Ինձ մոտիվացնողը ինձ շրջապատող լավ մարդիկ են, հաճախորդներս, ովքեր իրենց դրական ու ջերմ խոսքերով այնպես են անում, որ ես էլ ավելի շատ սիրեմ աշխատանքս: Այնքա՜ն հաճելի է գնահատված և սիրված լինելը և երբ հաճախորդները դառնում են հարազատ մարդիկ: Եվ, առհասարակ, ցանկացած գեղեցիկ երևույթ ինձ մոտիվացնում է, վերջին շրջանում՝ նաև իմ նոր աշխատասենյակը»:
Մերիի խոսքով՝ հաճախորդների հետ իր շփումը միշտ ջերմ ու դրական է.
«Ուրախ եմ, որ ինձ այդքան լավ մարդիկ են հանդիպում: Շուտով արդեն 10 տարի է, բայց միայն մի կոնֆլիկտ է եղել, երբ վստահությունս չարաշահել են, մնացածը միայն ջերմ խոսքեր են եղել: Ամենահիշվող պատվերը, երբ նոր էի սկսել աշխատանքս, մի աղջիկ քառասուն հազար դրամի գլխազարդեր էր պատվիրել, այնքա՜ն էի ուրախացել ու ոգևորվել: Եղել են պատվերներ, երբ ինչ որ գումարի չափ են նշել, երեխայի տարիք ու գրել՝ ինչ ուզում ես, քո սրտով մի բան ուղարկիր:
Եղել են դեպքեր, երբ հաճախորդները գրել են՝ կլինի ձեր մոտից վերցնենք պատվերը, որ ձեզ հետ էլ ծանոթանանք: Իսկ բծախնդիր հաճախորդների հետ շատ համբերատար եմ եղել, երբ բանտի կես սանտիմետրն անգամ ուզեցել են մեծացնել կամ փոքրացնել: Ու հենց այդ բծախնդիր հաճախորդների շնորհիվ էլ այլևս պատվեր չենք վերցնում (կես կատակ կես լուրջ)»:
