«Ես դավաճանեցի կնոջս ամենամոտ ընկերուհու հետ…» (18+)
ՀԱՍԱՐԱԿՈՒԹՅՈՒՆ
Կնոջս ամենամոտ ընկերուհուն ես ճանաչում էի նույնքան վաղուց, որքան կնոջս, այսինքն՝ մոտ յոթ տարի: Անկեղծ ասած՝ սկզբնական շրջանում փորձում էի նույնիսկ ընտրել երկուսից մեկին, բայց հետո կշեռքի նժարները իմ համակրանքն ի վերջո հանգեցրին կոկիկ, համեստ Անահիտի ուղությամբ: Իմ հարաբերությունները Անահիտի հետ հրաշալի էին, և մեկ տարի անց մենք ամուսնացանք: Իսկ Մարինան դարձավ պարզապես ընտանիքի ընկեր, թերևս՝ ամենալավ ընկերը:
Խոստովանելով անկեղծ՝ պիտի ասեմ, որ Մարինային՝ որպես կնոջ, ես չէի նկատում առաջին երկու ամիսը ամուսնությունից հետո: Իսկ հետո, ըստ երևույթին, մեր անփոփոխ տղամարդկային տեսակը արեց իրենը: Մարինան նորից դարձավ իմ տենչանքի ու սեքսուալ ֆանտազիաների առարկա: Նա առանձնապես առավել չէր իմ Անահիտից, ես նույնիսկ դժվարանում էի նրանց համեմատել: Նա պարզապես ուրիշ էր, տարբեր ամեն ինչում:
Նա կնոջ համար բավականին բարձրահասակ էր, ուներ անզուգական կրծքեր, պիրկ ախորժալի կոնքեր… Բոլորովին նման չէր իմ փոքրիկ, մանրիկ ու քնքուշ կնոջը: Բոլորովին: Ու, գրողը տանի, (տղամարդիկ ինձ կհասկանան) մոտս ցանկություն առաջացավ փոքր-ինչ բազմազանության: Ուզեցի գոնե մեկ անգամ մաշկիս վրա զգալ այդ հակադրությունը, ապրել նրա քնքշանքները:
Բայց անցնում էին տարիներ: Ցանկությունս կնոջս նկատմամբ աստիճանաբար մարում էր: Ավելի ուշ-ուշ էինք մերձենում իրար հետ, գնալով ավելի հազվադեպ էի նկատում նրա նոր, փոքր-ինչ բաց հագուստները, ավելի անկիրք էի նայում նրա զգեստների բացվածքներին… Մի խոսքով՝ ամուսնության յոթերորդ տարում նա, ըստ էության, ուղղակի ընկեր էր ինձ համար:
Մարինան ապրում էր մոտերքում, և հաճախակի էր այցելում մեզ: Նրա այցելությունները լինում էին հիմնականում այն ժամանակ, երբ հերթական երկրպագուն շրխկացնում էր դուռն ու հեռանում… Հարցն այն էր, որ նա պատկանում էր կանանց այն տիպին, ում բախտը չի բերում տղամարդկանց հետ: Խնդիրը կապված չէր նրա շփման կերպի կամ ծանոթության վայրի հետ… Պարզապես լինելով շատ գրավիչ ու ձգողական՝ այնուամենայնիվ նա միշտ դեպի իրեն էր ձգում որևէ բացասական կերպարի: Ու երկարատև սիրավեպ չէր ստացվում ոչ մեկի հետ:
Հերթական ճգնաժամը ոմն բիզնեսմենի հետ տեղի ունեցավ իմ ու Մարինայի համար նոր հանգամանքներում: Դեռ դուռը կիսաբաց՝ ես անմիջապես հասկացա՝ ինչ է պատահել: Նա կանգնած էր՝ հազիվ զսպելով լացը ու փնտրում էր կնոջս՝ Անահիտի ուսը՝ հակվելու ու սիրտը թեթևացնելու համար, ինչը սովոր էր անելու: Բայց չէր գտնում. Անահիտը երկու շաբաթով մեկնել էր վերապատրաստման այլ քաղաք: Մեր որդուն տարել էինք տատիկի մոտ, քանի որ եփել-թափելուց ու երեխայի խնամքից ես շատ հեռու եմ:
Արդեն միջանցք հասնելով՝ Մարինան կարծես ամեն ինչ հասկացավ:
- Արդեն մեկնե՞լ է,- նեղված ձայնով հարցրեց Մարինան:
- Երկու օր առաջ, - զգուշորեն պատասխանեցի ես:
Ու այստեղ տեղի ունեցավ այն, ինչից ես շատ էի վախենում: Նա «փլվեց» հենց միջանցքում ու սկսեց ցածրաձայն լացել: Ցածր ու անօգնական, կարծես մեծ վշտից…
- Մարինա, Մարինա… Վերջ տուր… Դե, պետք չէ,- փորձեցի մխիթարել ես՝ միաժամանակ օգնելով հանել վերնահագուստը:
- Ախր ամեն ինչ լավ էր… ապրում էինք հարազատ հոգիների պես… Դե պարզ է, մեկ-մեկ վեճեր լինում էին… Բայց ինչու՞ Ինչու՞ ապուշի պես մտքովս անցկացրի քանի լողանում էր նայել նրա հեռախոսի sms-ները…
Ու նորից սկսեց լաց լինել: Ես չդիմանալով սեղմեցի նրան ինձ…
- Ու գիտե՞ս ինչ… Ոչինչ, որ մի հոգուց լիներ, միանգամից երկու կնոջից… Երկու, պատկերացնու՞մ ես… Հետո պատկերացնու՞մ ես՝ ինչ եղավ: Բաղնիքից դուրս եկավ: Ես թեման բացեցի կիսահիստերիայի մեջ: Իսկ նա ի պատասխան՝ «Ավելի լավ է՝ հեռանամ քեզնից, քան փոխեմ իմ ապրելակերպը»: Ես շոկի մեջ ընկա: Իսկ նա հագնվեց ու հեռացավ…
Մարինան նորից սկսեց հեկեկալ:
Ես հեռացրի նրան ինձնից, մոտեցա պահարանին, մեկ բաժակ կոնյակ լցրի: Առաջինը Մարինան գլխին քաշեց՝ անգամ չզգալով՝ ինչ է խմում: Երկրորդին՝ մի քիչ դեմքը ծամածռեց: Չգիտեմ, թե ինչու մի բաժակ էլ ես խմեցի: Երբ հայտնվեցի նրա կողքին, փարվեց ինձ ու քիթը քաշելով՝ նորից շարունակեց թափել անբախտ սիրո իր արցունքները:
- Ինչու՞ Չեմ կարողանում հանդիպել նորմալ տղամարդու,- ցածր խոսեց նա,- Չգիտեմ… Ո՞նց է Անահիտը քեզ հանդիպել է: իսկ ինչու՞ չեմ կարողանում ես… Երևի բախտս է էլի… օֆ, չգիտեմ…
- Լավ, լավ, նա էլ ինձնից է ամբողջ օրը բողոքում, ես էլ իդեալական չեմ,- փորձեցի համեստություն անել ես:
- Չէ,- նա մի պահ բարձացրեց աչքերն ու ասաց,- դե հենց այնպես է անում դա, ամենօրյա հոգսուցավից: Լուրջ պետք չէ ընդունել փնթփնթոցները:
Խորը շունչ քաշելով՝ նա փարվեց ինձ ամբողջ մարմնով՝ աննկատ ցնցվելով: Նրա մատները անհանգիստ շարժումներով հայտնվեցին մեջքիս: Մի պահ ես անգամ անջատվեցի շփոթմունքից, ոտքից գլուխ լարվեցի: Դա դեռ ոչինչ, կարելի էր վերագրել նյարդերին ու կոնյակին… բայց նա մի նուրբ համբույր էլ դրոշմեց վզիս…
Ինձ կարծես էլեկտրահոսանք խփեց: Ուզում էի դուրս գալ նրա գրկից, բայց չէի կարողանում: Այն ամենը, ինչ որ երբևէ զսպել էի իմ մեջ, արթնացավ: Ու սկսեցի մտածել՝ «Ահա, նա իմ դիմաց է… Նա, ում մասին ես երազել եմ այդքան երկար… Չէ, հիմարություն կլինի, եթե հրաժարվեմ նման երանությունից: Մյուս կողմից էլ հասկանում էի, որ միևնույն է՝ հրաժարվել չեմ կարող…»:
Համբուրելով արցունքներից թաց նրա դեմքը՝ ես փոքր-ինչ վախվորած ձեռքս մտցրի նրա թեթև բլուզի տակ՝ զգալով նուրբ կրծքերի հաճելի կլորությունը, որոնք իմ ձեռքից բաժանում էր միայն կրծկալի բարակ կտորը:
Իսկ ավելի ուշ մենք նման էինք երկու երիտասարդ կենդանիների: Արձակելով իմ տնային վերնաշապիկը՝ ետ մղեցի նրան ինձնից, արձակեցի վերնահագուստը, արագ աազտվեցի կրծկալից… Շրթունքներս հակվեցին Մարինայի վարդագույն պտուկներին: Նրա մարմնով դող անցավ, պտուկները վայրկենապես պնդացան: Նրա ձեռքերն այդ նույն ժամանակահատվածում արագ գլուխ հանեցին իմ ջինսի կոճակներից: Իջեցրեց շղթան ու վերցրեց այն... Զգալով աննկարագրելի գրգռվածություն՝ կռացա ավելի ներքև ու հանեցի նաև նրա նեղ տաբատը:
Ես բառացիորեն արբեցի Մարինայի շքեղ մարմնից: Այն արգելակում էր գիտակցությունս, ստիպում, որ արյունս եռա երակներում…
Զսպելով գրգռվածությունս, որ ահագնանում էր հրաբուխի պես, գրկեցի նրա ճոխ մարմինը, ու մեր շուրթերը հպվեցին: նա համբուրվում էր ժլատորեն, կարծես մի ջրահարս, որ համբույրներով կյանք է ներծծում: Բայց ես միայն ուրախ էի դրա համար: Գրկելով իմ գոտկատեղը ոտքերով՝ նա սեղմեց ինձ դեպի իրեն: Նրա սև վարտիքի բարակ կտորի ետևում զգում էի Մարինայի եվայությունը, որ տիրական կանչում էր ինձ...
Չհամբերելով այլևս հանել նրա վարտիքը՝ ես ուղղակի ճղեցի այն ու դանդաղ մտա… Նրա եվայությունը տաք էր, շիկացած… նույնիսկ զարմացա, թե ինչպես դա նրան հաջողվեց: Կնոջս հետ բավականին երկար քնքշանքներ պիտի անեի մինչև պատրաստ լիներ «ընդունելու» ինձ… իսկ Մարինայի մեջ ես մտա շատ ազատ…
Նա կրքոտ հառաչեց ու, խաչելով ոտքերը իմ մեջքին, օգնեց մտնել մինչև վերջ… Սեղմելով նրան ինձ՝ սկսեցի շարժել. Սկզբում դանդաղ, հետո ավելի արագ ու արագ… Որոշ ժամանակ անց՝ զգալով, որ մոտ եմ երանությանը, նա դուրս եկավ իմ տակից:
- Արի ետևից…,- շշնջաց նա:
Շրջվելով ու կանգնելով իմ սիրած դիրքով՝ նա հնազանդորեն դեմ տվեց ինձ իր տաք հեշտոցը: Մտցնելով նրա «պատրաստ» անցքը՝ նորից հասա նրա մեջ մինչև վերջ: Բայց դա Մարինային կարծես քիչ էր. նա էլ իր հերթին սեղմվում էր ինձ ընդառաջ: Գրկելով նրա կոնքերը՝ ես ավելի առաջացա՝ արագացնելով տեմպը: Մոտս միանգամից բուռն ցանկություն առաջացավ՝ հպվել նրա հյութեղ կրքծերին ու չդիմացա: Հակվեցի առաջ ու սիրեցի նրա կանչող, շքեղ կրծքերը՝ գրգռված պտուկներով: Մարինան գոհունակ տնքում էր, ցնցվում ամբողջ մարմնով, փորձում էր ընդառաջ գալ դեպի ինձ: Հինգ րոպե անց ես ապրեցի աննկարագրելի հաճույք՝ հազիվ հասցնելով դուրս հանել…
Մարինան գնաց առավոտյան: Մենք երկուսս էլ չէինք հասկանում՝ ինչ էր կատավում այդ օրը: Երկուսս էլ շոկի մեջ էինք կատարվածից ու առավոտյան անվերջ լուռ էինք, կարծես համրացած:
Մարինան գնաց ու կորավ մինչև կնոջս վերադարձը: Նրանք հաճախ էին խոսում հեռախոսով, բայց այցելելությունները դադարեցրեց:
Երկու ամիս անց Մարինան նոր սկսեց հայտնվել մեզ մոտ: Մենք շփվում էինք իրար հետ առաջվա նման՝ ջանալով չմատնել մեզ: Ու աստիճանաբար մեր խենթությունը մոռացվեց:
Բայց այնուամենայնիվ ես մեկ-մեկ հիշում եմ այդ օրը ու Մարինայի աչքերից հասկանում եմ՝ նա էլ…
Միայն Անահիտն է ապրում երջանիկ անտեղյակության մեջ... Երբեմն խղճի խայթ եմ զգում, մեկ-մեկ՝ նույնիսկ ցանկություն նրան պատմելու ամեն ինչ: Բայց աստիճանաբար եկա այն եզրակացության, որ դրանից չի շահի ոչ ոք: Նույն մտքին է կարծես նաև Մարինան:
Ժամանակի հետ ամեն ինչ իր տեղն ընկավ, ու կյանքն սկսեց ընթանալ նախկին հունով:
