«Եկեք դիրքեր, ինձ հետ կրակոցների տակ ինքնափիառվեք, բայց հետներդ տակաշոր կվերցնեք անպայման»

Կինոռեժիսոր Արշակ Զաքարյանի ֆեյսբուքյան այսօրվա գրառումը մեծ իրարանցում է առաջացրել:

Կինոռեժիսորը, որ վերջին շրջանում ԼՂՀ մարտական դիրքերում նկարահանումներ է իրականացնում, ֆեյսբուքյան իր էջում գրել էր. «Հակառակորդի դիպուկահարները էլի սկսել են ակտիվ աշխատել, մտածում եմ Նալբանդյանի անունով ֆեյք էջ բացեմ, որ գոնե ֆեյսբուքյան ստատուսով էդ մասին մի բան գրեմ իր անունից, թե չէ էդ թլփաթվածները իրենց սատկած էշին նույնիսկ մեզ են վերագրում, աշխարհով մեկ էլ շուխուռ անում, իսկ մեր դիվանագիտությունը էդ նույն սատկած էշի ականջում քնած է...»:

Իր գրառման մեջ Զաքարյանն ակնհայտորեն նկատի ուներ ՀՀ արտգործնախարար Էդվարդ Նալբանդյանին, որի ղեկավարած գերատեսչության դանդաղ արձագանքելու բնավորության մասին նույնիսկ անեկդոտներ կան:

Ֆեյսբուքում կինոռեժիսորին արձագանքեց ԱԳՆ մամլո խոսնակ Տիգրան Բալայանը. «Պարբերաբար պետք է հիշեցնել, որ արտաքին քաղաքականության մասին մեկնաբանություններով հանդես գալու պարագայում պետք չէ հիմնական շեշտադրումը դնել ինքնահաստատվելու բարդույթի եւ տենչանքի վրա՝ դրանով ընդգծելով առհասարակ տվյալ ոլորտում տարրական գիտելիքի բացակայությունը: Իսկ ՇԱՐՔԱՅԻՆ միջակություններին, այդ թվում՝ ձախողված կինոռեժիսորներին, ցանկանում եմ պարզապես հիշեցնել, որ ավելի լավ է լռել եւ հիմարի տպավորություն թողնել, քան խոսել եւ ապացուցել դա: Լուրջ թեմաներից խոսելու համար տարրական մասնագիտական գիտելիքներ են պետք։ Ցավոք, ամերիկյան բանտում որոշ ժամանակ անցկացնելը նման գիտելիքներ չի ապահովում:

Դիրքերն ինքնափիառի վերածած ոմն մեկն իրեն իրավունք է վերապահում նույն դասարանում մնացած աշակերտի մակարդակի եզրահանգումներ անել Հայաստանի դիվանագիտության մասին ու իր ֆիզիոլոգիային բնորոշ որակումներ տալ իմ գործընկերներին»,- գրել էր Բալայանը:

Ի վերջո այս ամենին արձագանքեց նաեւ ՀՀ պաշտպանության նախարարի մամուլի խոսնակ Արծրուն Հովհաննիսյանը՝ նախ like-ելով Բալայանի գրառումը, ապա գրելով. «Դիրքերում և առհասարակ անվտանգության թեմաներով ամեն մեկը չէ, որ պիտի իր կարծիքը հանրայնացնի: ...Մեր մոտ մարդիկ մի քանի անգամ որ դիրք են գնում, գիտեն դառել են անվտանգության մասնագետ ու կարող են բոլորին քննադատել, իսկ պետական ատյաններին քննադատելը «սուրբ» գործ է»:

Արշակ Զաքարյանից հետաքրքրվեցինք՝ հնարավոր համարո՞ւմ է, որ այսօրվա միջադեպից հետո իրեն կարող են արգելել դիրքեր բարձրանալ: Ներկայացնենք նրա հետ մեր զրույցը.

- Պարոն Զաքարյան, դուք գրել եք, որ դիպուկահարները ակտիվացել են: Ինչիսի՞ն է հիմա իրավիճակը:

- Ես արդեն Երեւան եմ վերադարձել: Երեկվա դրությամբ աշխատում էին դիպուկահարներ: Մենք էլ դիրքերում էինք եւ հենց մեր կաշվի վրա զգացինք դիպուկահարների աշխատանքը: Տղաները զգոն են, աչալուրջ են: Ցավոք սրտի միջադեպից խուսափել չի լինում: Վառ օրինակը երեկվա զոհն է: Ես գիտեմ, որ մեր զինուժն անարձագանք չի թողնի ոչ մի բան: Բայց ամեն դեպքում բողոքի ձայնը պետք է բարձրացվի միջազգային կառույցների մոտ, այնքան պետք է նրանց նույն բանը ասվի, որ սկսեն ուշադրություն դարձնել: Եվ երբ Տիգրան Բալայանը նեղվում է իմ բողոքից, որում ոչ մի վիրավորական խոսք չկա, ես զարմանում եմ: Դա նրանից է, որ նույն Տիգրան Բալայանը արյունաշաղախ էրեխեքին չի գրկում՝ դնում շտապօգնության մեքենայի մեջ, նա չի տեսնում այդ ամենը, նրա ձեռքերը չեն արյունոտվում մեր էրեխեքի արյունով, իսկ ես այնտեղ ցավոք նման դեպքերի էլ եմ մասնակից լինում, ես իրավունք ունեմ վրդովվելու եւ պահանջելու ավելի ակտիվ աշխատանք: Նրանք տաքուկ օֆիսներում նստած հաստատ այդքանը չեն հասկանա:

- Ինչպե՞ս եք գնահատում ԱԳՆ խոսնակի արձագանքը:

- Նա ասում է, որ ես անգրագետ եմ եւ դիվանագիտությունից բան չեմ հասկանում, բայց իր արձագանքը ... Ինքներդ գնահատեք: Այդպիսի արձագանք ես միշտ ստանում եմ թուրքերից, ադրբեջանցիներից եւ ավելացնելու ոչինչ չունեմ: Ի՞նչն է վիրավորել խոսնակին, որ ես որպես քաղաքացի իմ բողո՞քն եմ հայտնում, որ պետք է ավելի շատ աշխատել, որպեսզի ադրբեջանցիները կրակելուց առաջ, դիպուկահարներին դիրքեր հանելուց առաջ մի փոքր մտածեն, որ իրենց գլխին միջազային մակարդակի խնդիրներ են կախված: Այո, որպեսզի պատերազմ չլինի, դիպուկահարները մեր էրեխեքին չսպանեն, ավելի շատ դիվանագիտական աշխատանք պետք է տարվի, քան զինվորական: Զինվորի գործը սահմանը պահելն է: Դիվանագիտությունն  է որոշում՝ սկսե՞լ պատերազմ, թե՞ ոչ, զինվորները կատարող են: Եթե նա այս ամենի մասին խոսելը ընդունել է որպես անձնական վիրավորանք եւ անցել վիրավորանքների՝ դա խոսում է նրա դիվանագիտական գիտելիքների մասին: Ամերիկայում նստած ժամանակ եւ այլն...այդ ամենը գրում է Ադրբեջան փախած Վահան Մարտիրոսյանը, դրա համար ես ասելիք չունեմ, no comment է:

- Բալայանը ձեզ մեղադրում է նաեւ դիրքերում PR-վելու մեջ: Նման գնահատական ձեր մասին էլի է հնչել: Ի՞նչ կասեք այս մասին:

-Ես միշտ ասել եմ՝ ով այդպես է մտածում, թող գա ինձ հետ այդ գնդակների, կրակոցների տակ ինքնափիառվի, բայց հետը տակաշոր վերցնի անպայման: Իմ գնահատականը ես ստանում եմ ոչ թե կաբինետներում նստածներից, այլ հազարավոր ծնողներից եւ հենց զինվորականներից:

- Արծրուն Հովհաննիսյանը եւս արձագանքել է ձեր գրառմանը: Հնարավո՞ր է այլեւս թույլ չտան բարձրանալ դիրքեր:

- Ինչո՞ւ պետք է թույլ չտան: Արծրուն Հովհաննիսյանը չի արգելողը, նա որպես ՀՀ քաղաքացի իր ֆեյսբուքյան էջում իր կարծիքն է հայտնել, բոլոր կարծիքները իրավունք ունեն գոյություն ունենալու: Նրա գրածը ես չեմ ընդունում որպես ՊՆ-ի կարծիք: Պարզ է, որ սոլիդարություն է ցուցաբերել իր գործընկերոջ նկատմամբ, բայց այդ արձագանքով նաեւ հերքել է մինչեւ այդ տարածված այն խոսակցությունները, որ իբրեւ թե ինձ ՊՆ-ն է նշանակել, ես ՊՆ PR-ն եմ անում:  

- Բայց դուք ՊՆ թույլտվությամբ եք չէ՞ դիրքեր գնում:

- Անպայման: Եթե ինձ արգելեն՝ պետք է արգելեն նաեւ լրագրողների 99 տոկոսին, որովհետեւ ցանկացած լրատվամիջոց երբեւէ իր աշխատանքով բողոք հայտնել է թեկուզ հենց ՊՆ-ի աշխատանքի մասին: Թող պատերազմի ժամանակ էլ բոլորին զրկեն դիրքեր բարձրանալու հնարավորությունից, օֆիսում նստածները գնան մեր փոխարեն: Այդ նույն խոսնակները իմ փողերով են վճարվում նաեւ: Ես հարկ եմ մուծում եւ այդ հարկից նա գումար է ստանում: Նա պարտավոր է լսել եւ իմ բողոքը եւ իմ քննադատությունը: Եվ եթե դիվանագետ լիներ իրականում՝ նման անգրագետ արձագանք չէր լինի: Ես շարունակելու եմ ավելի ակտիվ պահանջել, որ մեր դիվանագիտությունը սկսի աշխատել, ուզում են՝ հետեւիցս չարախոսեն, ինձ զրկեն դիրքեր գնալու իրավունքից, զինվորների հետ շփվելուց, մեկ է ես իմ խոսքն ասելու եմ: