Ինչու է Կրեմլը գործուղել Սամվել Բաբայանին. Իրատես
ՔԱՂԱՔԱԿԱՆՈՒԹՅՈՒՆ
Ներքաղաքական առումով Ռոբերտ Քոչարյանը Արցախում բեմադրեց իր քաղաքական վերադարձի սցենարը, բայց Հայաստանում: Սամվել Բաբայանը նրա համար գտնված երազի պես է հասարակական ընկալում ստանալու, դժգոհությունը կոնսոլիդացնելու իշխանության դեմ կարևոր չէ Հայաստանի, թե Ղարաբաղի:
Պետք է յուրայիններին համախմբել, ոչ յուրայիններին զգուշացնել, ժողովրդին ուժ ցույց տալ ընտրությունները մոտենում են: Գիրուկ գեներալը փայլուն տարբերակ է համատեղելու բոլոր խնդիրների լուծումները մեկ անձի մեջ պատերազմի հերոս, քաղաքական խաղերի «զոհ», Շուշիի բերդի կալանավոր Սամվել Բաբայանի անցյալում ամեն ինչ կա թե կոռուպցիա, թե կոռուպցիայի դեմ պայքարի մարտիկ դառնալու համար:
Նրա ելույթը Ստեփանակերտում հակասությունների կծիկ է մի կողմից մատնանշում է Սահմանադրությունը, որով չի կարող զբաղվել քաղաքականությամբ, մյուս կողմից հայտարարում է ժողովուրդը կորոշի: Մի կողմից ասում է, որ իշխանությունների դեմ չի պայքարելու, մյուս կողմից հայտարարում «Դուք եք որոշում ձեր իշխանությունը լավն է, վատն է, պահում եք, չեք պահում»: Պարզ հարց ի՞նչ է նշանակում ես պարտավոր եմ եղել գալ ու լինել ձեր կողքին, ձեր հետ, որովհետեւ ինձ համար գլխավորը ժողովուրդն է:
Ինչո՞ւ պարտավոր չէր ապրիլի սկզբին, պարտավոր է հիմա: Ո՞վ է պարտավորեցրել: Ի՞նչ է անելու տանը նստած ժողովրդի անվտանգությունն ապահովելու համար: Իրականում դատարկ խոսքերի տակ պարզ երեւում է պատվիրատուն: Ապրիլյան քառօրյա պատերազմում Բաքվին աջակցած Կրեմլը իր դիվանագիտական խնդիրը չլուծեց: 800 հեկտար Ղարաբաղից պոկելը շատ քիչ է սեփական խաղաղապահներին շփման գծում շարելու, Բաքվին Արևմուտքից կտրելու համար: Դեռ Մինսկի խումբն էլ առաջ է տանում հետաքննության մեխանիզմների տեղակայման խնդիրը, որը պետք է կանխել ցանկացած գնով:
Երբ արտաքին ապակայունացումը ձախողվում է, խաղի մեջ է դրվում ներքինը: Քչերը երևի ուշադրություն դարձրին քառօրյա պատերազմի օրերին ռուսական մամուլը գրում էր, որ Հայաստանի ընդդիմությունը դեմ է իշխանության քայլերին Ղարաբաղի հարցում: Ո՞ր ընդդիմության մասին էր խոսքը, այդպես էլ չպարզվեց: Հիմա է պարզվում: Որքան էլ գիրուկ գեներալը ժխտի, նրա քայլերն ակնհայտ են դարձնում, որ նա Կրեմլից Հայաստան, այս անգամ նաև Ղարաբաղ գործուղված հերթական ֆիգուրն է, որին օգտագործելուց հետո, նախորդների նման, արխիվ են հանձնելու: Մինչ այդ նրա միջոցով փորձելու են իշխանությանը պարտադրել իրենց կամքը: Խառնակությունը Ղարաբաղում այս պահին բանակցություններին խանգարելու միջոց է նվազագույնը, կա նաև արտաքին աշխարհում իր ժողովրդավարությամբ Բաքվի բռնապետական ռեժիմից տարբերվող ԼՂՀ իշխանություններին վարկաբեկելու խնդիրը:
Պատերազմող երկրում ներքին երկպառակությունը առավելագույն ընծան է, որ Մոսկվան կարող է մատուցել Բաքվին: Եթե խաղը խորանա, Սահմանադրությունը մի կողմ դրած «ժողովրդի պահանջով» Սամվել Բաբայանին կփորձեն առաջադրել Ղարաբաղի նախագահ` խոստանալով Ստեփանակերտին բանակցային սեղան վերադարձնելու հարցը լուծել: Ինչո՞ւ է գեներալը հանաձայնել անպատվաբեր դերին: Ինչո՞ւ ոչ:
Մանրամասներին ծանոթացեք թերթի այս համարում:
