Նիկոլ Փաշինյանի բարդույթներն ու քաղբանտարկյալների աճող թիվը

2018 թվականի իշխանափոխությունը հոգեբանական խորը տրավմաներ է առաջացրել Նիկոլ Փաշինյանի մոտ։ Ընդամենը երեք տարում հարյուր հազարավորների սիրելի առաջնորդը «սիրո և համերաշխության» ավետաբերից վերածվեց «պարտության ու թշնամության» աղետաբերի, իսկ Հայաստանի պատմության մեջ ամենաբարձր վարկանիշ ունեցողից՝ ամենաատելի կուսակցապետի։ Այսպիսի շրջադարձը ունակ էր հոգեպես ոչնչացնելու նույնիսկ ավելի ամուր մարդկանց, ուր մնաց մեկին, ով նույնիսկ իր ղեկավարած խմբագրությունում էր աչքի ընկնում հոգեպես անհավասարակշիռ վարքով։ Այս պայմաններում, բնավ էլ տարօրինակ չէ, որ Փաշինյանը մահու չափ ատում է յուրաքանչյուր գործչի, ով համարձակվում է թեկուզ ՏԻՄ-երում հաղթել իրեն ու իր խամաճիկներին։

Վերջին օրերին աննախադեպ արագությամբ համալրվում են քաղբանտարկյալների շարքերը, երեկ էլ Վանաձորում «Քաղաքացիական պայմանագրին» ջախջախիչ պարտության մատնած Մամիկոն Ասլանյանն է կալանավորվել։ Օրենքի գերակայության կարգախոսներով իշխանության եկած թիմն այսօր պարզապես թքած ունի բոլոր նորմերի վրա։ Իհարկե, նրանք էլ են հասկանում, որ իշխանությունը կորցնելուց հետո կանգնելու են ոչ միայն պատմության, այլև իրական դատաստանի առջև, պաշտոնի փոխարեն ճաղապատ խուց են տեսնելու, անձնական կոմֆորտն էլ փոխարինելու են քննիչի հետ հարցաքննություններով։

Այս պարագայում «Քաղաքացիական պայմանագիրն» ու իր տխրահռչակ պարագլուխը չունեն այլ ելք, քան Հայաստանի Հանրապետությունը վերածել սովորական բռնապետության, իշխանությունն էլ պահել ոստիկանների օգնությամբ։ Կկարողանա՞ն անել դա․ Կարծում ենք՝ ոչ։ Հայաստանի Հանրապետությունը չունի այսպիսի ռեսուրսներ, և քարոզչական կեղծ թեզերը, իշխանական մեդիան, «առանց հացի տեսարանները» երկար չեն կարող ապահովել Նիկոլ Փաշինյանի իշխանավարումը։ Մյուս կողմից, նա կարող է իշխանությունը պահել արտաքին ազդեցության շնորհիվ, սակայն դա էլ երաշխիքներ չի տալիս նրան։ Նույնիսկ Փաշինյանի արտաքին հովանավորները գիտակցում են, որ օգտագործելուց հետո հարկավոր է դեն նետել նման անպետք առարկան։ Իսկ Հայաստանի քաղաքացիները երկար չեն հանդուրժի իրենց իսկ ձեռքով բերած փոքրիկ բռնապետին ու նրա հիստերիկ ջղաձգումները։

Վահրամ Շահինյան